Blog var burda!

anlat güzel mi oralar?

2011-06-20T06:40:00.005+02:00

önce dakikalara kırgın, sonra saatlere ve günlere dargın
mide ağrıları yerini hayal bozukluklarına bırakırken...

biliyordum, biliyordum
sonu sessizlik, sonu özlem
sonunu sevmeyeceğimi de biliyordum...
git derken ne yapıyorsun?
anlat, güzel mi oralar?

saadede gelebilirim, ısıtıyor mu kalbini benim kadar?
ne yapıyorsun?
anlat, güzel mi oralar?
artık söyleyebilirim, seni baş tacı eden haklı sonuna kadar...

elden gittiği gibi kolay gitmiyormuş ki kalpten,
o bir kelime dudakten hemen kurtulmayı başarıyorken...

gece

2011-04-30T21:20:00.006+02:00

twitter'da sıla'nın yukarıdaki tavsiyesi üzerine merak edip indirdiğim "gece" albümünü ben de buradan 'şiddetle tavsiye' edip paylaşmak istiyorum, her gün mutlaka en az bir tur dinliyorum bu albümü, harika...

GECE (2011)
[ link'in gittiği yere kadar artık, yardırın gençler ;) ]

...ve benim top 3'üm:

gece - ben öldüm
"benimsin dedim, değişmez ki bu
yüzünde hep bütün renkler var
akılsızım çok, benim yerle gökle ne işim var?
öldüm, kollarında cenneti gördüm; senden sonra söndüm, yakan yok..."

gece - 22
"aşkım tazeciksin, gözlerimde parlak hevessin
bilmezsin daha 22'mde yaktığım ellerimsin
ama yakma, nolur yakma
artık yakma, nolur yakma!"

gece - gamsız
"ekmeksiz soğansız hayatın tadı yok
benim olmayan güzelin adı yok!
olsun varsın biz yine de memnunuz
bu dünyada olmazsa ahirette huzur buluruz..."

hayatımızın özeti

2011-04-19T04:02:00.002+02:00

bazı kızlar çok güzel

2011-03-10T00:54:00.001+01:00

gördüğüm en güzel, en içten, en samimi duvar yazısı:

"bazı kızlar çok güzel"

gördüğüme sevindim

2011-03-07T05:21:00.002+01:00

görmesem daha iyiydi, seni orada o gece
aradan yıllar geçti, silinmedin hafızamdan
her gece gibi bir geceydi, seni görene kadar
birer birer çıktılar, yerlerinden hatıralaaar
hatıralaaaaar unutulmaaaaaz

duygularıma esir oluyorum seni görünce
insan bin kere mi yanıyor bir kere sevince ?
ruh bedenden ayrılıyor çekimine girdim
bir kere daha yandım ama canım gördüğüme sevindim..

kader

2011-02-23T19:03:00.000+01:00

"herkesin inandığı bir şey vardır bu amına kodumun hayatında, benimkisi de sensin..."

bir demet tiyatro

2010-12-21T16:32:00.002+01:00

beni, hayatımda yaşadıklarımı ve bilhassa yakın çevremde olanları çok iyi ifade eden bir replik; kral sahnedir...

"seni seviyorum da, seni sevmeyi eskisi kadar sevemiyorum..."

tam bir yıl olmuş dün

2010-12-12T06:12:00.018+01:00

köpek gibi bir hafızam var; hayatımdan çıkarıp attığım ne varsa, heyecanla yakalayıp geri getiriyor. zira eski yazılarımı kurcalarken bunu hatırladım ve...

"tam 1 yıl olmuş dün, az önce fark ettim."

bitmez sandığım şey, en önce bitti
yani kaybettim seni, elimle koymuş gibi.
ne kadar istemiştim, nelerden vazgeçmiştim
bir şey olmak için, hayatında senin.

eski diyorum da, eskiyen sadece o yazıymış anladım. aslına bakacak olursak; eskiyi özlüyorum ben, her şeyin eskisini, 1 dakika önceyi bile, dünü, her şeyi...

"hiçbir aşkın ardından geçmiş olsun denmez. çünkü gerçekten aşksa zaten geçmez."

o zamanlar, bu tür sözlere inanmazdım ben. inanmazdım demeyelim de, gülüp geçerdim yani. çünkü ben, "ulan gerizekalılar, sizin tüm bu yazdıklarınızın aksine; ben öyle birini seviyorum ki, hiçbir dediğiniz geçerli değil. olmayacak." diye meydan okurdum kendimce. o zamanlar...

" 'üzülme değmez' sözünü duymaktan sıkıldım. değmeyenlere zaten üzülmem. üzüldüğüm şey, değmeyenlere yüreğimin değmiş olması. "

cemal süreya

benim...

"başım önde bu aralar; suçlu olduğumdan değil, görülmeye değer hiçbir şey kalmadığından!"

cezmi ersöz

ve...

"garip değil mi? bir insana vazgeçilmez olduğunu hissettirdiğinizde, ilk vazgeçeceği kişi siz olursunuz."

sigmund freud

fakat kulaktan kulağa oynamak gibiymiş aşk; sen ona "seviyorum" "dersin", o başkasına. ya da başkalarına (!)...

"seven değil, sevmeyi bilmeyen bilir 'seviyorum' demeyi. seven ise gerek duymaz buna, çünkü o sevdiğinin gözünden anlar her şeyi".

can dündar

tren

2010-12-12T03:49:00.017+01:00

hava sessizce bırakıyor üzerime o soğuk beyaz tanelerini. "hediye mi bu?" diye düşünüyorum ellerimi açıp tutmaya çalışırken. üşütüyor soğuğu ama ses etmiyorum bozulmasın diye ahengi. gülsem alınıp duraksayacak gibi. geçerken o köprüden, üşüyen demirlerine dokunuyorum; ısıtıyorum onları...

bölünüyor huzur, gittikçe yaklaşan ağır demir sesiyle. uzun bir tren kendi gürültüsünden kaçar gibi alelacele geliyor; yorulmuş, ama vakit yok soluklanmaya. bağımsız hayatlar oturmuş yüreğine. kimi yorgun, kimi düşünceli; görebiliyorum cama yaslı yüzlerinden! yaygarasını takıp peşine kayboluyor sonunda...

"seyahatta cam kenarı sanki yalnızların yeridir. çünkü aslında orası, başını koyacak omuz bulamayanlar içindir."

can dündar

gece yine sade, yine sessiz...
sokak lambaları içine kapanık nedense, bir hüzün sızıyor renkli ışıklarından. belki gece yordu belki yetmiyor ışıkları?!

bir şarkının sözleri geçiyor içimden, ezgisi dilimin ucunda. adımlarım yavaşlıyor düşünürken, hatırlıyorum...
birleştirince besteyle güfteyi, senle ben oluveriyor şarkı; yine de eksik kalıyoruz. senin notaların yok benim nakaratım. adın yoldaş oluyor bana, senin haberin yokken...

iyi kötü anı yüklü, peşi sıra gelen vagonların uzayıp gidiyor içimde; hiç acele etmiyorsun o tren gibi...
gürültün sağır ediyor kulaklarımı, gece memnun değil ortaklığına. başka hayatları taşıyorsun yüreğinde belli belirsiz, yüzleri senin yüreğine yaslı. düşüncen çevreledikçe etrafımı gece oluyorum ben sade, sessiz. konuşsam ağlayacak gibi güçsüzüm...
ışıkların öyle cümbüşlü ki, bastırıyor ahengimi. bu sefer gece yorgun, gece ürkek lambaların görkeminden...

bitene kadar yolum, alt üst oluyor tasvirlerim. trenler geçiyor sessiz, gece çığlık çığlığa teslim ediyor asaletini, ağarıyor ortalık. lambalar küstah...
bürünürken sakin gece telaşlara, tüketiyorum yolları. yollar bitiyor da, sen hala içimde uzayıp gidiyorsun yaygaranı basa basa ve ben teslim edemiyorum sessizliğimi, ağaramıyorum...

not: ilk fotoda, camda yapışan Beşiktaş amblemi, hatırladığım kadarıyla şu ana kadar hayatımda aldığım en güzel hediyedir. en güzel insandan. hayır hayır, bu doğum günü hediyesi falan da değildi; öylesine yapılmış bir hediyeydi bu. hiçbir özelliği olmayan bir günde, eşsiz özelliği olan bir insan tarafından. sanırım (benim için) manevi değerinden daha çok bu onu özel kılıyor. bu evde yaşadığım müddetçe o da orada olacaktır, takriben bir ömür boyu. unutulmadan. bunu sanatsal anlamın yanı sıra kişisel olarak da gerçekleştirebilmemiz dileğiyle; sonsuz teşekkürler güzen insan...

Gol

2010-12-03T06:05:00.004+01:00

Sıla'nın son albümündeki tek hareketli şarkı bu, lakin başkasına da gerek bırakmayacak cinsten bir parça olmuş. Bilhassa benim açımdan, çevremdeki muhtelif insanlara uyacak şekilde. Feci ayar veriyor hani...

yetti bu vicdan muhasebesi, oldu olmadı muhakemesi
geçtik iyisinden, vasatından.
a ah düpedüz mahalle baskısı, bitmedi gitti it dalaşı
sıyırttık aklımızın çeperinden...

sıska mı kalsın hayallerimiz, ne münasebet tabi yapabiliriz
tutma beni kolumdan, yolumdan.
eskiden olsa farklı düşünürdüm, derdime eklerdim üzülürdüm
oh be günaydın, hadi marş marş...

...büyüdü çocuk, döndü devran
illa diyorsan "hodri meydan"
ben hazırım yok korkum senden,
paşam / koçum artık kork benden.

napıyormuşuz? bir daha yapmıyormuşuz.
sağ gösterip, sol vurmuyormuşuz.
o şutu çekip golü atamıyorsak,
öyle oturduğumuz yerden konuşmuyormuşuz. ;)

kurban bayramı

2010-11-22T01:28:00.012+01:00

her bayramda rahatsız olduğum birçok farklı şey yaşanıyor. bu farz oldu, kaçınılmaz. hatta ve hatta, başıma bir şey gelmeyecekse; buralarda bayramların var oluşu bile başlı başına bir rahatsızlık sebebi diyebilirim. tabii bunlar, (en azından) benim bulunduğum ortamın ve toplumun çerçevesi içerisinde, kendi görüşlerimdir. aslında ben uzun zamandır, kurban bayramından ziyade ramazan bayramıyla ilgili bir yazı yazmayı planlıyordum. bu yıl, sıcağı sıcağına yapmak istemiştim de bunu. ama olmadı, içimde kaldı. fakat bu yazı ona da vesile olacaktır. lakin, kurban bayramı daha tazeyken, buraya bir yazı döşemek icap etti. çünkü, "sıkıntı var güntekin" (rıdvan dilmen stayla).

burada temel "sıkıntı" ise, insanların samimiyetsizliği.

zaten bunu bayramlaşmalardan da anlayabilirsiniz; keşke kurban yerine, hayatımızdaki bazı öküzleri de kesip, onlardan tamamen kurtulabilsek diyorum. mesela, kurban bayramı için telefonuma mesaj yollayan kişiler; toplu mesaj attığınızı anlamamamız için bari mesajın sonuna adınızı koymayın ulan. hoş, bunu facebook'dan (ileti olsun, toplu "özel" mesaj olsun) açık açık yapanlar da var zaten. 1 taşla 9358 kuş, negzel lan memleket. bu, toplu sms'lerden de daha samimiyetsiz mk. diğerinde, olay hiç değilse kişiselleştirilmiş durumda. fakat en samimiyetsizi de, bilgisayarın başına bile geçmeden, elindeki iPhone'dan beleşe "WhatsApp" üzerinden mesaj atmak. bu o kadar samimiyetsiz ki, bayramda bana oradan gelen 3 mesajı hala okuyamıyorum. iPhone bile yarrağı yedi samimiyetsizlikten, daha ne diyeyim? teallaam. (bir parantez açmak gerekiyor yalnız; sözüm onlara, bir piçce mesajla olayı geçiştirmeye çalışıp, insanları "kandırmaya" çalışanlara. sen ekstradan, yakınlarını bir de arayıp sorarsan, eyvallah.) şu da var tabii; bayramda atılan toplu mesajlara belki hepimiz kılız da, bayram boyunca o mesajlardan hiç gelmese inceden koyar gibi lan, ne bileyim. fakat ben, sadece kızların bayram mesajlarına dönüyorum ama kusura kalmasın kimse. mesaj hakkım az, seçici olmalıyım ehah.

bir de işin ziyaret kısmı var elbette; genel anlamda misafir neyn istenmemesi, blacklist'te bulunanları şiddetle evinden uzak tutma çabaları. yani bayramlar yaklaştıkça, hasta numarasıdır falan son kez pratiklerinizi yapın. ve bizden çoktan geçti de, fakat sadece para koparılabilecek evlerin kapısına dayanılması? annelerin, çocukların kollarından tutup dev bir yavşaklıkla "öp bakiim amcanın elini, hah ha ha" diye inim inim inleyerek karşısındakinin eline / cüzdanına bakması? az önce "şiddetle" dedim de; bu bayramda kurban niyetine 4-5 çocuk kesebilirdim, müftülüğe sorduk sayılmazmış, ama iyi gelirdi he. bayram güzel.

"bugün sana bir kurban kestim, bak hala kanıyor bileklerim."

küçük iskender

son bir uyarı: özellikle bayram öncesinde ve bayram esnasında, sevgililerinizin "kurban olurum ben sana" diyişini ciddiye almayın, bir sakatlık çıkmasın.

C. Ronaldo vs. Nani

2010-11-21T02:55:00.010+01:00

yalnız, tekrar tekrar seyrediyorum da; ronaldo baya hayvan gol atmış lan. pique'nin bakkala gidişini geçtim, puyol ve xabi'yi de fena harcamış. fakat ronaldo, burada nani'nin ağzını burnunu dağıtsa yeridir he. hani çok ciddi bir maç olsa, bir de son dakikalar oynansa; o gazla vurdu diyeceğim ama öyle bir durum da yok. bencilliğin daniskası bu. amaç tabelaya ismini yazdırmak. gol olan topa çizgide dokunan zibidiler de futbolun en iğrenç karakterlerinden zaten. kramponları eline alıp, "hay ben senin aNani..." minvalinde dalsaymış keşke ronaldo.

lan o değil de, şimdi ben de çok merak ettim; ronaldo'nun o golünü piç etmek nasıl bir zevktir acaba? nani olm, seni nasıl kıskanıyorum anlatamam yavşak.

sanal "ilişki durumu"

2010-11-18T02:46:00.014+01:00

sanırım başlık istediğim kadar net olmadı; "sanal evlilik, sanal nişan, sanal söz vs."yi ancak bu kadar kısaltıp özetleyebildim. "tırnak içinde" olanı böyle tamamlayıp algılayın yani.

artık her şey sanal alemde yaşanır oldu malumunuz. bu da son bir iki yılın en revaçta olan sanal "ilişki durumu"nu doğurdu. bu, ekseriyetle hanım kızlarımızın düştükleri durum, o kadar gülünç ki. ve bunun, bu denli rağbet görmesi inanılmaz. yıl 2010; facebook'da örneğin:

x ne zaman evleneceksin?
01.01.2013

x: "iyi ya az kalmış =)" (neye az kaldıysa artık .|.)
y: "kiminleeeen? xD" (buradaki 'n' çok önemli yalnız, aman türkçeyi doğru kullanmayalım)
z: "merak ettim, söyle gııı... kim o şanslı? hahaha ^^" (taşşağına gülmekten son nefesini verebilir her an)
x: "yok kiii, yoksa ilk size süülerdim cnlrm blyrsnz. kcmn öptm mucux" (türkçeyi sikmeyi ihmal etmiyoruz tabii)
z: "daha damat adayı yok yani? =)" ("iyi bari lan, ben de o tiple kendine bir sap buldun sandıydım bir an eheh")
x: "hayır aşkitom, maalesef :(((" (sizler burada dururken, fatmagül'ün suçu ne aq?)

ve bu gayet iyimser bir tablo. oldu olacak, bugünün tarihi yazıyor olsa; alelacele kendini sokağa atıp, gördüğü ilk erkeğe düdükletecek kendini. 15-20 sene sonrası olsa; bir taraflarına kilit neyn vurduracak. ya da geçmiş olsa (ki er ya da geç, geçmiş ve geçirilmiş olacak nasılsa); buna henüz bir çözüm bulamadım, bulan varsa beri gelsin. iyisi mi, yeniden random yapın, hallolur. ben de size random gülüyorum sadece: aghaldkjgdşaskh. o kadar.

kapak

2010-11-18T01:33:00.004+01:00

gün geçmiyor ki bir kız, "amaaan erkek milleti değil mi işte, hepiniz aynı boksunuz!" serzenişinde bulunmasın. tamam ulan, kabul; hepimiz, 100% olmasa da, "aynıyız" diyebilecek kadar aynıyız diyelim. peki, aynı düz mantıkla "ya siz neysiniz?" demiyor ve sahneyi, kime ait olduğunu bilmediğim, kapak niteliği taşıyan bir söyleşiye bırakıyorum:

"erkek değil mi? hepsi aynı." diyen kızlar; düzgün olsaydınız da, bütün erkekleri tanımasaydınız...

fakat, lafı kim sokmuşsa çok iyi sokmuş. hatta daha ileri gideyim; ben kız olsam ve bir erkek bana bu lafı dese, tebrik niyetine, "lafı güzel soktun hacı, lafla bırakmayalım az gel şöyle" dercesine girerdim adamın koynuna. bu da benim nacizane düşüncem işte. evet evet, işte bu yüzden de erkek olarak geldik dünyaya, kız değilim. yani değiliz.

Feliz Cumpleaños Guti

2010-10-31T19:03:00.002+01:00

Bu kareyi gördü ya bu gözler, daha ne diyeyim ki?
Hani sırf bu yüzden bile iyi ki geldin be sarı çocuk,
iyi ki doğdun!
"14 numarayı tercih etme sebeplerimden biri Johan Cruyff" demen bile farklı işte...

Güzel adamsın, seviyoruz seni...

#3 Allen IVERSON | "The Answer"

2010-10-30T03:23:00.007+02:00

Ben dahil, herkes dedi ama; "yok artık LeBron James" demeyin siz yine de, ne olur ne olmaz...

Evet o, bizim bildiğimiz ALLEN olan IVERSON !
Türkiye'de yaşıyor olsam, Akatlar'dan çıkmazdım lan. Alırdım, eve getirirdim. Yenir ki o. ALLEN IVERSON lan...

"Oley oley Allen Iverson, Beşiktaş'ın çocuğuuu Allen Iversonnn..." :D

listen... we're talking about practice, not the game not the game not the game, we're talking about practice, not not not not the game, practice practice aprahajaakhp :D

Avrupa Basketbol tarihinin, Türk spor tarihinin en büyük transferi... Allen Iverson Beşiktaşımıza hayırlı olsun!!!

Not: Allen ve Alen'in ilk üçlüsünü merakla bekliyorum...

Aşk Mümkün Müdür Hala

2010-10-30T02:53:00.002+02:00

kim bilir hangi kalpte yanar
sırça köşkün lambasıdır bu
ışığını gören gözlere
kaderin hediyesidir bu

akşam kavuşmadan
dükkan kapanmadan
aşk mümkün müdür hala?

hayat savurmadan
yıllar sararmadan
aşk mümkün müdür hala?

gülünü soldurmadan
gümüşün kararmadan
aşk mümkün müdür hala?

zamana aldırmadan
korkmadan utanmadan
aşk mümkün müdür hala?

Gitmek

2010-09-30T01:57:00.001+02:00

Elinden geleni yaptıktan sonra, sıra ayağından geleni yapmakta; gitmek gibi mesela...

Senelerden 1983, Tarih 26 Eylül

2010-09-26T01:07:00.008+02:00

Adam daha ne yapsın beyler?
Ağzıyla kuş mu tutsun demiyor... kuş bile tuttu!

Tek rakibi...

Çünkü inanmazsan, başaramazsın...

Yetenek doğuştan ama emek ruhtan gelir!

İnönü stadına çıktığı anda gözleri parlayan, taraftarlar arasında muhteşem bir çekim olan, forması için arması için canını dişine takarak bir mücadele veren asil adam. Beşiktaş formasıyla efsane olacak, ileride torunlarımıza gözlerimiz bir noktaya dalarak anlatacağımız sihirbaz adam.

Portekiz basınına "Beşiktaş bana Inter'de kaybettiğim futbol oynama coşkusunu geri verdi" diyen adam.

"İmza törenimin olduğu gün, hayatıma damga vuran olaylardan biriydi. Ben o gün kendimi Beşiktaşlı, onlardan biri gibi hissettim.", "Bir futbolcunun isteyeceği en yüksek seviye sahaya girdiğinde tüm stadın ismini bağırmasıdır. Ben bunu Beşiktaş'ta yaşadım." diye aşkının bizler kadar olduğunu ifşa eden adam.

Fenerbahçe maçında saha kenarına geldiğinde kendisine küfreden Fenerbahçe taraftarına armasını göstererek en asil cevabı veren adam.

"Savunma yapmıyor" denilene inat, Şeref beyin çimlerinde kaptırdığı topu 70 metre kovalayan adam.

"Vikingur maçında penaltıyı kaçırdığımda başımı kaldırıp taraftara bakamadım. Ama onlar hala benim adımı bağırıyorlardı, inanamadım" diyen adam.

Ve ondan bir sonraki maçta topu ağlara gönderip taraftara borcunu ödemek için adeta yırtınan, attığı golden sonra çılgınca taraftara koşarak "güzel futbolcu golden sonra tribüne koşandır" tezini ortaya koyan, formasına sımsıkı sarılarak, öpen adam.

İnsanların hakkını veren bayram olduğunu öğrenince Ümraniye'deki personele cebinden yardım yapan, hakkı her zaman veren takımın asıl "işçi"lerinden Süreyya ile abi-kardeş kıvamında dost olan adam.

Beşiktaş bu sezonki tek yenilgisini alırken, maçın sonlarında bile depar atan, skoru değiştiremediği, takımı yenildiği için nerdeyse ağlayacak gibi bakan adam.

Kendisine sorulan soruya; "Beşiktaş taraftarı beni, ben Beşiktaş taraftarını coşturuyorum" diye cevap veren "taraftar" adam.

Beşiktaş'a imza attığın gün sen yeniden doğdun,
Ama bir tarih daha var ki; 26 Eylül 1983, o gün gözlerini açtın.

Kimsenin inanmadığı anda sana inanan biz,
İnandığımız gerçek seni bizlere gösteren sen.

Oynadığın futbol bir kenara adamlığınla ruhunla bu taraftarın efsanesi olmaya aday olan sen,
Seni kalbimizdeki en güzel yerlerin birinde tahta oturtan biz!

Bundan böyle ne olursa olsun,
Sakın korkma, bu taraftar her zaman ama her zaman yanında!

Uzun lafın kısası,
Doğum günün kutlu olsun can çocuk,
Seninle gurur duyuyoruz!

İyi ki geldin,
iyi ki buradasın.
Birlikte nice yıllara...

Zenci

2010-09-08T07:30:00.003+02:00

12-13 saatlik is yerinde robot gibi gecirilen zaman diliminde, belli bir noktadan sonra her kadin / kiz, ben dahil hemen her erkegin ilgisini cekiyor, hosuna gitmeye basliyor. Kalbi atsin yeter huehe. O kadar da degil tabii ama, cirkin olmayan her kadin / kiz güzeldir orada, en azindan zamanla öyle geliyor. Fakat, normal sartlarda (disarida falan) "eh iyiymis" dedigin kizlar orada "bomba" muamelesi görüveriyorlar.

Ben artik kendimi orada eski toprak gibi hissettigimden, diger elemanlarla (amcalarim, yengelerim, abilerim, ablalarim) omuz omuza verip yeni gelenler hakkinda sorusturma baslatiyoruz adeta. Zira, oranin yerli statüsüne girmeyi basardim ben. 6+2+2'nin son 2'sinden 1'i degilim artik. Ismim de Bernd oldu mu, patronluga kadar yolu var bu hikayenin.

1 ay önce, kivircik sacli kisa boylu bir kiz basladi ise; "normal sartlarda" hos ve tatli bir kiz oldugu icin, o ortama fazla geliyor sanki. Tipki Quaresma'nin bizim lige fazla geldigi gibi. Ilk günlerden sazan gibi atlamak istemedim ben acikcasi, aradan belli bir zaman gectikten sonra merak edip sordum konusu acildiginda. Lakin benim tahminlerim, kizin benim yaslarimda, oturmasini kalkmasini bilen efendi bir aile kizi, üniversiteye baslamadan önce para kazanma arzusunda olan bir ögrenci oldugu yönündeydi. Tamaminda yanilmisim. Ha evet, oturmasini kalkmasini biliyormus ama, tahmin ettigim gibi bildigimiz sandalyeye koltuga degil...

24 yasinda, cocugu olan ve ona bakmak icin calisan bir adet kizmis bu. Yok lan dur, kiz degilmis ya, aa ne diyecez biz simdi buna?

Efendime sokayim, baslikla baglantiyi kurabildiniz mi? Hani 24 yasinda cocugu olan ilk ve son insan degil bu tabii de, "evli miymis peki?" sorusuna "yok hayir, zenci birisindenmis" cevabini alinca, yengeye saygim sonsuzlasti. O boyla böyle bir icraat takdire sayan dogrusu. Naptin baba yeaaa?

Inception

2010-08-13T05:56:00.014+02:00

Sinav dönemiydi, is hayatiydi derken yine hic vaktim olmadi / olmuyor buraya yazmaya. Oysa bir yigin da konu var ele almam gereken ("veririz o halde eline ehuehu" esprisinden uzak durunuz!). Dogrusu, zamanim olunca bile tembellik ediyorum ya da bloga gereken ilgiyi veremeyecegimi düsünüyorum. O kadar da inceyim yani...

Ha evet, is hayati; düstük yine Texas Instruments'in hic yilmadan, bana ibnelik yaparcasina öten makinelerin ortasina. Bir daha 4-5 haftadan fazla calismam orada demisim yukaridaki yazimda; öyle bir calisirmisim ki, ben bile tutamam kendimi. E ama, tatile gitmesem bir dert gitsem bin dert. Okul sonrasi ve Ramazan öncesine sikistirsam tatili, yaptigim tatilden hicbir sey anlamam, ayni anda fazlasiyla kisitlanmis olur zamanim; Ramazan sonrasi desen, coktan "alismis kudurmustan beterdir"e bagliyorum ve "tecavüz kacinilmazsa zevk almaya bak"iyorum artik. Hem bütün millet izinden dönmüsken ben mümkün degil o tatil havasini yakalayamam; hani ne bileyim, 45 derecede deniz kenarinda götümden akan terlerin bacaklarimdan yere süzülmesini, sonrasinda serinlemek icin denize girip icine isedigimi vs. kah kah gülerek facebook'da paylasirdim, milleti kiskandirdigimi düsünüp tatilden cok bu durumdan zevk alirdim falan yani. E tüm bunlar gerceklesmeyince sonrasi da malum: okul tekrar baslar, kis aylari gelir, sinavlar yaklasir (fark ettiyseniz sinav konusunu hic acmiyorum bile, gerceklerle yüzlesemiyorum henüz; kendimi buna hazir hissettigimde yazarim belki bir ara)...

Simdi gelelim asil mevzuya; Inception...
Bir is arkadasimin siddetli tavsiyesi üzerine ilk bos günümde sinemaya gitmeye karar verdim. Her zaman oldugu gibi yine arkadaslari arayarak en azindan birini ikna etmem gerekiyordu. Filmin yaklasik 2.5 saat sürdügünü söyleseydim kimse gelmezdi, biliyordum. Ben de söylemedim haliyle, en azindan biletleri alana kadar; "sey lan, söylemeyi unuttum, film 2.5 saat falan sürüyormus galiba, hem nolcak ki, zaten simdi evde olsaydin..." - CUT - "yuh a.k ya, bilseydim gelmezdim laaaan!!" ahuaha
Neyse, girdik 7 numarali salona. Yeri gelmisken söyleyeyim; genellikle salonun üst-orta bölümünden aldigim icin biletimi, yukariya dogru cikmak zorunda kaliyorum ve ben, salona ayak bastigim andan itibaren, koltuguma kavusana kadar yasadigim ve hissettigim o duygulardan nefret ediyorum resmen. Gözetlenme duygusu mu diyeyim bilmiyorum ama, feci rahatsiz oluyorum iste ya. Hayatta bir cok durumda yasiyorum bu hissi ama sanirim sinemalarda doruga ulasiyor bu nefret. Koltuguma yerlestigim O AN huzura eriyorum adeta.
Uzaklastik yine; film basladi ve ben onu kücümseyerek telefonumla oynuyordum daha. Sunu hemen belirteyim; kendini zeki sanan ya da akilliyim diye gecinen herkes izlesin bu filmi, daha sonra tekrar gözden gecirsin / gecirir. Birakin telefonla oynamayi, elinizi iceceginize atmaya bile zamaniniz yok denilebilecek kadar az oluyor. Ha, sallana sallana yaparsaniz bunu, benim gibi "bi dakka abi, nassi ya sindi?" diye diye filmden koptukca koparsiniz. Söyle ki, filmi anlatmaya kalksan anlatilmiyor; bir kac kez "ne tür bir film bu?" sorusuna cevap veremeyince, internette bir bakayim dedim: Aksiyon, Bilim Kurgu, Dram, Fantastik, Gerilim, Gizem, Macera, Suc. Yok yok yani.
Dom Cobb (Leonarda DiCaprio), cocuklarina kavusabilmesi icin bir baskasinin rüya görme aninda bilincaltina bir fikir yerlestirmeli. Bunu basarabilmesi icin 3 levele ihtiyac var, yani: Rüya icinde bir rüya daha, o rüyanin icinde bir rüya daha. O denli sensasyonel bir olay yani.
Diyecegim su ki: Inception, "yoksa ben de mi rüyadayim su an laaan?" etkisi yaratiyor. Filmi kafanda puzzlevari birlestirmeye calisiyorsun, ama hep bir ucu elinde kaliyor. "Haa sindi annadim tamam" diyorsun, "ee tamam da, o zaman..." diye devam ediyor. Müthis senaryo, mükemmel kurgu, feci efektler, harika bir film...

9.5/10 veriyorum ben bu filme, lakin o 0.5 puani da kendi cahilligimden kirdim; yoksa bana göre 10 numara film, bayildim lan resmen. Bu filmi sevmenin ergenlikle, popüler olana sakso cekmekle falan alakasi yok. Tamamen hosuma gitmesiyle alakali. "Olaganüstü bir film nasildir?" sorusuna cevap verecek filmdir. Nokta.

Anaa, Guti Laa!!

2010-07-28T17:28:00.002+02:00

İsmail "ben bu adamla top mu oynayacağım lan?" dercesine bir bakış atarken, ben de bu fotoğrafı ilk gördüğümde "bu adamın İstanbul'da ne işi var?" tepkisini gösterdim. Mâlum, benim için Quaresma ve Guti kadar bir elzemdir İsmail'i oynatmak... Hücumda çabuk çoğalan, sık paslaşan "yeni oluşum" adına önemli katkılar yapacaktır bek bölgesinde. 10 maç oynasın, kalecisinden topu alıp oyuna sürer bu çocuk...
Aynı umutları beslediğim bir diğer bek Rıdvan ise, içinden besmele çekerken bir yandan da elindeki kırıntıları temizliyor, Hazreti Guti ile tanışmadan 1 saniye evvel... Ağızlarına mikrofon dayayıp "Guti ile oynayacaksınız, nasıl bir duygu?" diye sormaya gerek yok aslında, çocukların gözlerinin içine bakarak bunun nasıl bir duygu olacağını görebiliyoruz. Bu karede olmayan Onur ve Necip ise, gelişimleri adına 2 yıllık birer burs kazanmışlardır... Televizyondan izleyerek bile, "birşeylerinden faydalanası" oyunculardan biri, artık onların yanında antrenman yapacak.

Tüm bunların dışında: 1 yıl öncesine kadar, her hangi bir Anadolu takımına karşı geri düştüğünde "çözüm üretmekte zorlanan" Beşiktaş'ta, en üst düzey futbolda çözüm üretmiş ve 15 kupaya katkı yapmış bir isim var artık. Hem de "çözümün" üretildiği ana noktada, ortasahada... Yaşının ilerlemesine rağmen, "kendini heba etmeyen" pozisyon savunması ve önemli mesafeleri attığı paslarla "katetmesiyle", Beşiktaş'a futbol kalitesi adına bir iki gömlek daha giydireceği kesindir...
Ayrıca, çok da güzel 3'lü çektiriyormuş. Hele ki, "bir iki üç" yaptırırken suratında oluşan ifadeye bayıldım resmen...

#14 | G U T I . H A Z

2010-07-28T01:20:00.011+02:00

Türk futbol tarihi zerre umrumda değil, Beşiktaş tarihinin en büyük transferinden biridir Guti, belki de en büyüğüdür. Hoşgeldin sarı çocuk, Jose Maria Gutiérrez Hernández Beşiktaş'ımızda!

Guti: "Benim için bu formayı giymek çok büyük bir onur. Türkiye'de olduğum için çok mutluyum. Beşiktaş gibi bir takımda olduğum için çok mutluyum. Aynı zamanda böyle bir taraftarın önünde oynamak da benim için bir rüya..."

Hayırlı olsun...

Aldatıldım

2010-06-24T03:06:00.005+02:00

ne kadardır sürüyordu?
başka kimler biliyordu?
söyle kaç arkadaş, kaç dost arkamdan gülüyordu?
demek ki ben senin için hiçbir şeyden ibaretim
hayatına girip çıkan sıradan bir hikayeydim

o kadar mı kıymetim yok?
o kadar mı değerim yok?
ne kadar acı…
bir o kadar açık;
aldatıldım!

şimdi hangi yüzle karşımda duruyorsun?
hem suçlu, hem güçlü sabrımı zorluyorsun
utanmadan bir de hesap mı soruyorsun?
yıkıl karşımdan durma, sen sevmeyi bilmiyorsun...

Alain Delon

2010-06-18T03:59:00.000+02:00

...
no no no almayayım başkası alsın
tipim değilsin üstü kalsın ;)

nasıl da yalnız ve çıplak herkes
mutsuz ve damsız herkes
benim de bundan aşağı kalır yanım yok :)

Q7 | Ricardo QUARESMA

2010-06-14T09:13:00.004+02:00

Şirketimiz Inter'in oyuncusu Ricardo Quaresma ile 3 yıllık (2012-2013 sezon sonuna kadar) sözleşme imzalamıştır. Sözleşme karşılığında oyuncuya 2010-2011 sezonu için 3.500.000.EUR‚ 2011-2012 sezonu için 3.750.000.EUR ve 2012-2013 sezonu için 3.750.000.EUR ödenecektir. Inter kulubüne ise futbolcunun sözleşme fesih bedeli olarak 7.300.000.EUR ödenecektir.

Hayırlı olsun...

Ilahi Adalet

2010-05-17T23:23:00.010+02:00

Hayatın belirli aşamalarında insan "etik" ile "arzu" arasında seçim yapmak zorunda kalır. Kopya çekmek-çekmemek, yerde bulduğu parayı cebe atmak-atmamak gibi durumlardan bahsediyorum mesela. Bir an etrafınızdaki bütün olayların akışı durur, sadece siz ve üzerine düşündüğünüz obje kalır.

Bursaspor bize iki gol atınca (bu maçtan önce Toraman veya başka bir futbolcumuzun yaptığı hatalar nasıl sadece Beşiktaş'ı ilgilendiriyorsa, bu maçta da yapılan hatalar sadece Beşiktaş'ı ilgilendirir!) "Fener maçına döneyim, heyecan olur" diye düşündüm. O ana kadar da bilmiyordum Fenerbahçe'nin şampiyon olmasının bana ne kadar batıp batmayacağını. Olayı yaşayana kadar tüm hisler teoride kalıyor. Ama sonuçta kendimi bildim bileli, Beşiktaş'ın dahil olmadığı bir şampiyonluk yarışında hiç taraf tutmamışım, bir tercih yapmamışım. Garip geliyordu o yüzden Bursaspor'u Fenerbahçe'ye tercih etmek.

İşte o an geldiğinde (gavurlar buna "moment of truth" derler), yani Kadıköy'de Fenerbahçeli taraftarların tribünde sevindiğini görünce içimi hüzün kapladı; her ne kadar Beşiktaş'ın gol atmasını istemiş olsam da.
Ve abartmıyorum, o "hayatım film şeridi gibi gözümün önünden geçti" denilen anı yaşadım ekranda "ŞAMPİYON BURSASPOR" yazısını görene kadar. Sırasıyla aktarıyorum o şeritleri:

Aziz Yıldırım'ın "3 sene şampiyon olacağız" sözü - Topuz olayı - Aziz Yıldırım'ın "hakemler hakkında konuşmayacağız" deyip ilk bu sözü bozan olması - Takip edilmeyen hakem odası iddiaları - Volkan'ın kıçıyla tuttuğu top - Bilica'nın kazdığı çukur - Emre'nin görmek bilmediği sarı kart - Kadıköy'de yediğimiz dayak - Köpek resimli balonlar - Baroni'nin geçen haftaki gol sevinci...

Gider bu. Ve bu 20 saniyelik "Ulaaan"dan sonra Bursa'da kutlamalar başlamıştı bile. O an tahmin edemiyordum tabii bir kaç saniye içinde bir "film noir" sahnesine şahit olacağımızı:

Fenerliler sahaya atladılar, timsah yürüyüşleri yaptılar, futbolcuları omuzlara aldılar. O futbolcular omuzlardan yerlere çalındı saniyeler içinde. O elit, o tertemiz, o modern tribün mensupları birden canavara dönüştüler. Stadı yaktılar, canlı yayın arabalarına, Kartal Yuvası dükkanlarına saldırdılar. Bütün bu ironi festivaline şiddet ve nefret bulaştırmak için ellerinden geleni de yaptılar. İç yağları daha da eridi tabii bunları görünce.

"Hakkımızı yiyenler namerttir" dedik, hakkımızı yiyenlerin burunlarından geldiği gün bugün. STV'deki kolpa dini temalı dizilerin gerçek çıktığı gün bugün. Güçlünün kazanmadığı, Yeşilçam filmlerinin tadını tekrar yaşadığımız gün bugün.
Bütün sene boyunca her hakem kararından sonra hakemin üzerine mahallenin kabadayısı tadında yürüyen adamlar, o yüzden bir gol yediler ve şampiyonluktan oldular bugün.

İşte ben bu yüzden, hayatımda ilk defa, Turkcell Süper Lig'de Beşiktaş harici bir takımın şampiyonluğuna sevindim. Ve sanırım etik ile arzu arasında, arzu tercihini yapmış olmaktan da zerre rahatsızlık duymuyorum...

Aramızdaki fark: Biz Anadolu takımlarıyla şampiyonluk mücadelesi verirsek 2 kupayı birden alırız, siz babayı...

Giden Gollerim Oldu

2010-05-06T04:28:00.010+02:00

Dün oynanan maclarin sonuclarina bakmak icin soccerstand.com'a girmistim ve böyle bir tabloyla karsilastim:

Bugüne dek bu tür "oha" dedirten, beni sasirtan ilginc skorlari vs. paylasmamistim ama, bilhassa blog acisindan kisir gecen dönemlerde burayi tamamen bos birakmayip canlandirmak adina basit ve farkli bir unsur olabilir diye düsündüm ve daha önce hic yasamadigim bir hevesle actim burayi. Bir de ne görsün bu gözler? Sevgili Ömer abicigim benden önce davranip bu kici kirik maci yazmis bloguna. Bütün hevesim kacti. Bugün Fenerbahce Türkiye kupasini almis olsaydi bu kadar üzülmezdim herhalde, o derece. Bu hayal kirikliginin ardindan vazgectim yazmaktan, ama yazmasam da icimde kalacakti (hem bende macin görüntüleri de var, hih), anca toparlayabildim kendimi ve yazdim iste...

Not: Macla ilgili yazilabilecek o kadar cok sey var ki; farkli insanlarin yasamis olduklari cesitli duygularin yogunlugunun bu kadari olur ancak. Öyle bir mac olmus ki, futbolcusundan tut taraftarina kadar, hatta ve hatta bahiscisine kadar, mac boyunca hormonlari sapitmistir yemin ederim. 1-3'den önce kendi yari sahasina hayatinin deparini atip (70 metre falan) topu kapan Coke'un rakibine yapmis oldugu asisti mi yazayim, 2-6'de stadi terk eden Motherwell'li taraftarlarin göt olusunu mu yazayim, durum 5-6'ken Motherwell'in kacirdigi penaltiyi mi yazayim, Tsubasavari atilmis golleri mi yazayim, kalecilerin kelimenin tam anlamiyla "iceriye aldiklari" toplari mi yazayim, bu maca bahis oynayip alt verenlerin cenabetligini mi yazayim, deplasmanda 6 gol atip galip gelemeyen Hibernian'in cünüplügünü mü, yoksa 2-6'den durumu 6-6'ya getiren Motherwell'in basarisini mi yazayim? Ne yazayim lan?

Beni Kaybettin

2010-04-20T14:32:00.005+02:00

sebep yokken ayrildik seninle
ben seni öyle sevdim ki ömrün yetmez bunu görmeye
bilemedin degerimi, hakedemedin ki sevgimi
simdi baska kollarda buldun kendini
yalanci asklarda buldun sen kendini

dön diyemem, sev diyemem
dön diyemem, sev diyemem
sen dönsen de ben eskisi gibi sevemem
sen sevsen de inan beni kaybettin
sen dönsen de ben eskisi gibi sevemem
sen sevsen de bu kez beni kaybettin

Eyvah Eyvah

2010-04-05T02:11:00.014+02:00

Biri dogum günümde, digeri de gecen hafta olmak üzere iki kere sinemada izledim "Eyvah Eyvah" filmini. Bastan söyleyeyim; kesinlikle iki kere - bilhassa sinemada (iki kere yani) - izlenecek bir film degil bence. Izleyecekseniz bir kere izleyin, onu da artik sinemada mi yaparsiniz nerede yaparsiniz, orasi keyfinize kalmis bir sey. "E o zaman bok mu vardi iki kere gittin sinemaya?" derler adama; hadi dogum günümde izleyip görmüs olmak icin gitmistim de, gecen hafta sirf arkadaslari kirmamak icin girdim tekrar bu filme. Bir gün öncesinde, okuldan sonra biraz takilip aksama da hep beraber "Bayern Münih - Manchester United" macini izleriz diye anlasmistik iki arkadasla. Lakin, okuldaki bütün Türk kizlari o gün sinemaya gideceklermismis, bize de arayip haber verdiler "isterseniz gelin siz de" diye. Filmin mac saatine kadar bitecek olmasi ve arkasdaslarin o filmi izlememis olmalari akillarini celmis olmali ki, "hadi gidelim" diye tutturdular. Benim filmi bir kac gün evvel izlemis oldugumu söylemistim onlara da ama, baktim gördüm benim yüzümden planlari bozulup engellenecek - ki ben hic sevmem böyle seyleri - e izlemeyi de istiyorlar belli, icimden "sokmusum parasina, puluna" dedim, "hadi gidelim o zaman"...

Basrolde bir yandan insanlari sadece mimikleriyle ve taklitleriyle güldürmeye calisabilen, ayni zamanda asiri itici fizigiyle mide bulandiran koca bebek Ata Demirer. Diger yandan da enerjisiyle genc aktrislere adeta tas cikartan, oyunculugunu cok begendigim Demet Akbag.
Komedi filmi olsa bile, senaryoyu cok basit buldum ben; ki bu bence akicilik acisindan komedilerde de önemli bir parca. Hani insanin neredeyse hicbir beklentisi ve heyecani olmuyor izlerken, haliyle filmin sadece komik olan sahnelerine odaklaniyorsun. Peki bu yeterli mi? Kimine göre yeterlidir, kimine göre de degil, ben bilemedim simdi. Onun disinda zaman zaman sIkIci bile geliyor film, ikinci izleyisimde daha cok fark ettim bunu.
Hüseyin (Ata Demirer), Trakya'nin bir köyünde ninesi ve dedesiyle yasiyor ve tesadüfen öldü diye bildigi babasinin bir izini buluyor. Onu aramak üzere Istanbul'a gidiyor ve orada Istanbul'un gece klüplerinde firtina gibi esen sarkici Firuzan (Demet Akbag)'yla tanisinca maceralarla dolu bir arayis basliyor.
Bu filmde beni en cok güldüren, hic beklemedigim anlarda gelen komik "seyler" idi. Ve bilhassa Demet Akbag'nin film boyunca argo konusmasi cok eglenceliydi bence, bir iki kez koptum resmen. Yoksa baskalarinin güldügü seyleri komik bulmadigim da oldu hani, anlayis meselesi diyelim. Ilginc bir ayrintiyi da söylemeden edemicem; filmde erkeklerin sapikca gecen bir muhabbetine en cok gülen, hatta kopan, salondaki kadinlar / kizlar idi, dikkatimden kacmadi yani.

Aman, izleyin görün iste...

Ingilizce

2010-04-02T00:20:00.009+02:00

Gecen Cumartesi, okuldan arkadaslar sagolsunlar, tek günlük is icin - harclik cikarma amacli - cagirdilar beni de yardima. Münih'te bir konser varmis da, onun hemen akabinde salondaki parcalari sökmekte ve tirlara yüklemekte yardimci olacakmisiz oradaki ekibe. Isimiz buymus yani. Bilenler bilir, ben bilmiyorum; "Mika" adli, sanirim Ingiliz bir sarkicinin konseriymis bu, Zenithhalle'de. Asagi yukari 1 saat bekledik orada ibnenin (tanimam etmem, sesi ibne gibiydi, napayim?) gitmesini. Sonra gruplara ayrildik ve basimizdaki elemanin talimatlarina uyduk. Tamam, buraya kadar sorun yok gibi görünüyor da; heriflerin hepsi Ingilizdi abi, daha nolsun? Neyse ki, benim yanima adasim olan Burak'i verdiler de, bir nebze rahatladim. Yalniz, bizi bir an bile ayirdiklarinda "ahanda sictik" moduna giriyordum, zira herifin / heriflerin dediklerinden bir skim anlamiyordum. Hadi "adam cok hizli konusuyordu, ayrica telaffuzu da berbatti; yoksa benim Ingilizcem süperdir, süper" diyecem de, o zaman Burak nasil anladi be haci? Karizmayi cizdirmicem ya, Burak'i hep yakinlarimda tutuyordum, lavuk bana bir sey söylerken anliyormus gibi yapip belli etmemeye calisiyordum, tabii ayni zamanda sIkIntili bir sekilde "olmburakbunediomnakoimyaa" diye fisildiyordum. Resmen kendimden utandim, böyle kendime sövesim falan geldi; bu muydu lan en az 10 yil görmüs oldugum Ingilizce dersinin karsiligi? Rezalet! Tüüü...

Bundan sonra, basta annem olmak üzere, yetersiz Almanca yüzünden zorluk ceken her kimseye daha yardimsever yaklasacagim, hor görmeyecegim. Ölümle yasam arasinda kalmiscasina, elle kolla isaret edip "Burak, gelsene bi' hemen; anlamiyorum bisey, yetisss" derken kendimde Anne'mi gördüm yemin ederim. Yardimina gelmedigim her an icin özür dilerim, Anne'cigim; emin ol, bundan sonra kosa kosa gelecegim...

2010-03-31T16:55:00.000+02:00

Bir şey olmuyorsa, ya daha iyisi olacağı için ya da gerçekten de olmaması gerektiği için olmuyordur.

Kimsin Sen?

2010-03-27T05:22:00.010+01:00

Internet ortamlarinda kari kiz avina cikip, manita yapma derdine düsen biri degilimdir pek. Lakin, iki gündür lokalisten.de'de bir kizla yazisiyorum ki, gercekten cok gizemli ve enteresan bir diyalog geciyor aramizda. Esasinda severim ben bu tür "bilmece" tarzinda gecen muhabbetleri, ama fazla uzamama sartiyla. Hos, ama bu olay ciddi ciddi kafami kurcalamaya basladi diyebilirim; sonunu merak ediyorum. Kizin profilinde kendisi hakkinda hicbir bilgi yok, listesinde hic kimse yok, fotolarina bakamiyorum, sadece kücük bir kare var, o kadar. Onda da bir tanidik geliyor, sanki daha önce de görmüs gibi oluyorum; bir de bakmissin, aman ne bileyim ya. Tuhaf yani. Ayrica, türkcesi gayet düzgün, üslubu da hosuma gitti. Bana yakin bir tarzi var. O tipik "slm nbr?" muhabbetine hic gelemem ben kizlarda, yaziyorlar ya bazen. Gelirsem de zerre saygi göstermiyorum ben o kisiye, ister istemez dekategorize ediyorum kafamda, ona göre de sekilleniyor sohbet. Sirasiyla MSN, telefon, cay kahve derken, biliyoruz bu tip diyaloglarin sonunu. E kasiniyorsunuz abicim. Neyse. Bu kizda farkli bir yaklasim vardi, en azindan bana öyle geldi. Her embesil kizin kurdugu cümleleri, söyledigi sözleri kullanmadi; diger kasarlar gibi kendini melek diye tanitma gayreti icerisinde degildi hic degilse. Hani o "evine gelemem ama arabada veririm" edasiyla takilanlar var ya...

Daha ilk mesajinda gidisat belli olmustu aslinda; "direk olarak tanismiyoruz ama ben taniyorum seni, hayatini, yasini, okulunu ;) daha yazmadigim bir cok sey biliyorum hakkinda.."
Benim ona sordugum sorulara ise naza cekip söylemem etmem demiyor da, ya akilci ve uyanik cevaplarla gecistiriyor, ya da olaya gizem katiyor; "ben sana arabayla yakin, trenle uzak, otobüsle biraz yakin bir yerdenim" gibi.
Sonra bir de "yok artik, oha" dedirtti bana; "sana bir sifre vereyim mi? bunu bul sonra yaz bana, sen masALLAHi hak et benden, aklinla sasirt beni, aklina hayran kalayim :) 21102045, 29152"
Bir de "Karaca bey, o rakamlar sizin icin cok önemli rakamlar." demez mi? Cüs dedim.

"hatirliyorum da, senin yüzünden bir arkadasla tartismistik sirf adini yazdim diye... neyse..
karisik hersey ya, cok karisik. yazdigina karsilik verdim diye sanki beynim birine ihanet etmis gibi oldu.
sacma sapan bir sekilde kendimi kötü hissettirdi iki pm surda."

Asil kafami karistiran mesaj buydu, insan merak ediyor haliyle, nedir ne degildir?!
"Söylersem büyü bozulur, kararim degisene kadar o maili cevaplamicam" diye gecistirdi bu konudaki sorularimi.
En sonunda da "unut her seyi :) yazmadin, yazmadim" deyip cikti.

Bazi seyleri merak ettim evet de, ama bu benim onun pesinden kosmami saglayacak, gecerli bir sebep degil. Bugün cok feci oyunuma geldi bu kiz (burasi bana kalsin), kendiliginden yazdi tekrar, istedigim de buydu zaten. Sorulara soruyla cevaplamayi ikimiz de cok sevdigimizden mesajlarin sonu gelmiyor. Az önce yazdim yine, ilginc bir hal aldi bu yazisma. Birdahaki cevabinda onun hakkinda daha fazla bilgi sahibi olabilirim, belli mi olur? Bekliyorum...

Anma Arkadaş

2010-03-19T01:26:00.006+01:00

bir sevgili uğruna sen de benim gibi
yanma arkadaş

o yaşlı gözlerine, o yalan sözlerine
kanma arkadaş

giden gelir mi sandın, aldandın boşa yandın
bırakıp gitti seni, neden ismini andın?
anma arkadaş

bir gün geri gelecek, senden af dileyecek
sanma arkadaş

yırt at gitsin resmini, unut artık ismini
anma arkadaş

Gecenin Kanatları

2010-03-11T03:34:00.012+01:00

Dün aksam odamda bos bos otururken MSN'de bizim okuldan bir arkadas "napiyosun?" diye sordu, ben de ne yalan söyleyeyim "feci canim sIkIliyor a.k, ne yapsam diye düsünüyorum" dedim. Belliydi ki, o da sIkIlmis evde oturmaktan; cünkü "en kötü Sampiyonlar Ligi maclarini izlerim, o olur yani" deyince ben, "e istersen beraber izleyelim o zaman" dedi. Aklimda sinemaya gitmek vardi bütün gün ama, bir türlü organize etmedim / edemedim. Zira ondan evvelki gün sinema programlarina bakmistim ben, belki yeni filmler gelmistir diye. Uzun zamandir bekledigim - asigi ve hayrani oldugum Beren Saat'in oynadigi - film vizyona girmis; "Gecenin kanatlari". Bir an önce askimi izleyebilmek icin sabirsizlandim, kafamda filmi ne zaman izleyebilecegimin planlarini filan kurdum. Ciddi ciddi onun stresi sarmisti dört bir yanimi. Nette film hakkinda bir kac yorum okuyayim dedim, epey elestirilmis, begenilmemis vs. Olsun dedim, Beren'imin oynadigi filmin kötü olma ihtimali nasilsa 0 (yaziyla: sifir, zero, null). Begenmemismis pehhh; zevksiz seni, kendini bilmez seni, vurdumduymaz seni. Neyse iste. Arkadasla da okul disinda hic görüsmemistik düne kadar ve ben nedense "gel lan sinemaya gidelim" diyebilecek samimiyeti bulmadim onda; öncelikle "olur bakariz, sen atla gel hele bi" dedim.

Kendisinin asiri cok konusan bir sahsiyet oldugunu okuldan biliyordum da, ne yaparsa yapsin susamadigini da dün ögrenmis oldum. "Fiorentina - Bayern Münih" macini 14'üncü dakikadan itibaren takip ettik, devre arasina kadar ard arda 5 saniye susmadi yemin ederim. Hayir, gol oluyor, onu bile fark etmiyor konusmaktan. Acaba uyurken konusmadan nasil yapabiliyor, gerci o konuda da süphelerim var artik. Neyse. Baktim gördüm bu böyle olmayacak, mactan da zevk alamiyorum, sinema teklifini sundum ona. Hani belki orada nezaketten de olsa susar, konusmaz diye. Önce biraz kem küm etti, sonra gitmeye karar verdik.

Tam zamaninda Münih'teki sinemaya vardik, abur cubur ihtiyaclarimizi aldik ve yerlerimize oturduk. Tabii o siralarda da hep konustu ama, "tecavüz kacinilmaz olursa zevk almaya bakacaksin" sözünü uyguladim ben de. Ama, o zaman daha film esnasinda susacagina inaniyordum. Sahne basina yorumlar yapti, onlari da sesli bir sekilde, zaman zaman kahkahalar atarak, komik bir sey olmasa bile, kendi dediklerine gülercesine. Benim de öyle huylarim vardir ki; sirf arkadaslar göt olmasinlar diye komik olmayan seylere bile gülerim, en azindan gülmeye calisirim. Ya da, kafamin sikilmesine ragmen "la olm bi sus iki dakka mna koyim" diyemem. Oysa yeri gelince baskalari pat diye lafi geciriveriyorlar, ama maalesef bu huyumu degistiremiyorum, onlar kadar acimasiz olamiyorum.

Filmde - yukarida da belirttigim gibi ve asil izleme nedenim olan - Beren Saat basrolde oynuyor. Onun disinda simdi aklima bir tek eskiden "Söhret" dizisinden tanidigim Murat Ünalmis geliyor. Ha evet, bir de Yavuz Bingöl vardi. O kadar ama. Filmin konusuna gelince; acikcasi, üzerinden hemen hemen 30 yil gecmesine ragmen her filme 12 Eylül'ü karistirmak can sIkIci, ama moda oldu. ("Babam ve Oglum" bir diger örnek.) Beren Saat (Gece)'nin anne ve babasi 12 Eylül darbesinden sonra, polis baskininda gözlerinin önünde katlediliyor. Bu olayin etkisi altinda yasayan Gece, yillar sonra bir intihar saldirisiyla anne ve babasinin intikamini almak istiyor. Fakat planlanan o saldiridan günler önce Murat Ünalmis (Yusuf)'la tanismak, Gece'yi ask ve ölüm arasinda bir secim yapmaya zorluyor. Ilginc bir ayrinti da; devrimci adamlarin disleri sari olur, aktif solcu kizlarin saclari yagli olur mesajini vermis film. "Reklam yapariz, bir de günümüzde tutulan bir oyuncuyu koyariz, güzel para kazaniriz, biraz da ideolojimizi belli ederiz, camur at izi kalsin politikasiyla da kendimizi 12 Eylül'de hakli gösteririz," amaciyla yapilmis bir film bana kalirsa. Ama dedim ya, Beren Saat'in filmde oynamasi objektif kalmami engelliyor, film ve konusundan fazla ona dikkat ettim, yok böylesine tatli, cekici ve ayni zamanda dogal bir güzellik! Bana sorarsaniz, sirf onun icin bile izlenir bu film...

Daha sonra arkadas beni eve birakti, bir saat daha arabada sohbet ettik, ee üzüm üzüme baka baka kararirmis... ya da, körle yatan sasi kalkar :)

Not: Filmde, hayatimda ilk kez duydugum küfürler vardi, bu da bir diger ayrinti... =)

Dediler Ki

2010-03-10T05:59:00.007+01:00

dediler ki hayat güzel eğriyi doğruyu bilenler
dediler ki umut sürer insanları seversen eğer
dediler ki hayat kısa eğer mutluluklar olmazsa
dediler ki kalmaz yanına yaptıkların bu dünyada

iyiler kazanır kötülükler kazınır dediler
mutlu olmak için mutlu etmek yeter dediler

tekrar gözden geçirdim yalan söylememişler
tekrar gözden geçirdim
YALAAAN

2010-03-04T03:10:00.003+01:00

Sevmekten korkanın kaderi yalnız kalmak değil, nefret ettikleriyle baş başa kalmaktır sonunda...

İstikamet İstanbul

2010-02-19T05:05:00.014+01:00

Bir Istanbul seyahati daha geldi catti.
Son 5 senedir yilda bir kere Inönü'de oynanan bir derbiye gitmem gelenek haline geldi diyebilirim. Her seferinde farkli zorluklar yasiyorum gitmeden ama, neticeye bakmak lazim. Ve her seferinde de apayri planlarim oluyor. En güzeli de süphesiz gecen senekiydi, dolu dolu yasamistim günleri sevdigim insanlarla. Ki bunlari da bu seferki yolculugumla birlikte ele alir, buraya yazarim insallah. Gecmis yillara nazaran bu yil ilk kez yalniz basima cikiyorum yola. Hicbir seyi tam olarak planlamadim, akisina birakacagim artik. Ne kalacagim yer belli, ne de yapacaklarim. Vardi planlarim (Denizli, Bursa gibi gibi), neredeyse hepsi suya düstü. Bol bol alisveris yaparim herhalde. Bu aksam Istanbul'a ayak bastigimda düsünür tasinir hareket ederim artik. En basinda yalniz ucmayayim diye ümit ediyordum ama böylesi daha iyi oldu simdi düsündügümde. Öyle ya, gecen gün babamla dertlestigimde onu ikna edebilmemin ana nedeni biraz yalniz kalip kafami dinlememi istememdi. Ikna etmek degildi esasinda, bir süredir niyetimi belli ediyordum ben zaten bizim evdekilere. Ve ben bir seyi kafaya koydugumda mutlaka olmasini isteyen biriyim, elimden gelen her seyi de yaparim onun icin.

Sebeb-i seyahatimin nedeni ise derbi, evet. Son yillarda Inönü'deki derbilerin neredeyse tamamini sezonun ikinci yarilarinda oynadik, o yüzden hangi derbiye gidecegimin kararini istedigim sekilde veriyordum. Genelde sezonun son derbisi oluyordu bu, malum sezon sonunun kritik haftalari. Ayrica bu rövanslarin ilk maclarinda cikan olaylar, hakem hatalari vs. de beni bir nevi gaza getiren hirslandiran etkenler oluyorlardi. Tipki bu derbide de oldugu gibi. Hos, benim Galatasaray'a sansim tutuyor. Bundan önceki biri Frankfurt'da oynanan Süper Kupa maci olmak üzere 4 Galatasaray derbisinde 3 galibiyet yasadim. Hatta gecen yil Galatasaray'i yenerek Sampiyonluk turu attik diyebilirim, daha ne olsun? Ayrica Inönü'ye gittigim her macta Kapali'daydim, bu ilk bakista büyük bir olay gibi gözükmeyebilir ama derbi sonucta. Bunlarin arasinda Sampiyonluk maclari vardi, satisa cikmayan Kapali biletleri vardi, bilmemnesi vardi. Epey zorluk cikti yani. Bu sefer de gecen yilki gibi daha Istanbul'a varmadan bilet sorununu halletmis bulunuyorum, en gec Cumartesi günü elime gecer diye hesapladim, büyük konusmayayim yine de, Allah muhafaza. Bu arada, bizleri her yil soyup sogana ceviren yönetimin de bir kez daha Allah belasini versin! 200 TL lan, Allah'dan korkun! Ucak biletinin fiyati kadar mac bileti, serefsizler sizi!

Daha fazla uzatabilirdim yaziyi ama 8 saat sonra ucagim kalkacak ve ben henüz 1 dakika bile uyumadim, cantam tam hazir degil, annemin gönlünü almaliyim daha, zira aramiz acik dünden beri. Acikcasi ben merak ediyorum bu 6-7 günün nasil gececegini, ayin 25'inde dönüyorum Allah nasip ederse, hakkinizi helal edin.

Kapalı'da dersin soran olursa...

YUSUF, YUSUF... ;)

Itiraf

2010-02-13T07:03:00.005+01:00

...oysa bir umuttu sadece hasta yataginda tekrar aramani beklemek - bile bile o umuda kapilip huzur icinde uyuyabilmekti ulasilmak istenen sey - olacaklari bilmemek degil. Bir kez daha fark ettim ki, o "umut dolu, icten ve samimi" gelen sözlerine hala inanmak istiyorum, en acik ve yalan halleriyle karsimda dururlarken.
Sadece Allah'la kulu arasinda olan seyler vardir bu hayatta, baska kimseler bilemez, kimseler karisamaz, kimselerin bilmesini istemezsin, bir tek sen bilirsin. Bu son hastaligim da öyleydi. Nedenini ben cok iyi biliyorum, neden o gün hastalanip neden bugün iyilestigimin bazi nedenleri var, bazi seyler var yapmamam icin engellendigim.
...oysa tüm ictenligimle kendime hakim oluyordum, güclü oluyordum, direniyordum. Kulagima gelen bir fisilti uykumun en tatli anlarinda, "Burak uyan, 'o' gelecek birazdan, seni uyandirdigimi kimseye belli etme" diyen bir ses. Babam. Beni herkesten iyi anlayan babam. Ama korktum. Direncimin kirilmasindan, yanina gelmekten korktum. Basamaklari bir bir inip geri ciktim, tipki senin bana gelip gelip geri döndügün gibi. Sonunda indim, aklimda seninle ilgili tek bir düsünce: "Git kendini sevdirmeden."
...oysa bendim en büyük yanlislarinla birlikte seni seven, en basindan beri bunlara razi gelen, kabullenen. Ve bunlardir, her seferinde benim tüm bu cirkinlige son vermemi engelleyen, beni yokusa sürükleyen. Bendim, hicbir zaman sana gercek Burak'i gösteremeyen.
Bir an unutulabildigini düsünmüstüm. Eskiden senin izin kalsin diye öpmüyordum baskalarini, simdi bütün lekelerin gitsin diye her seyi yapiyorum. Sana bakar gibi bakip, seni öper gibi öpmeye calisiyorum. Zevkle degil, hüzünle. Hatirliyor musun? Ilk zamanlarda gözlerine bakip bir sey söylemistim sana, o da bana aynisini söyledi. Yine olmadi, yapamadim.
...oysa bir rüyaydi, hayatimin askini bulduguma inandirildim önce, bitmez sanmistim. Hayatimin en büyük hayal kirikligi oldu, bitmiyor. Kendi cikarlarin icin yeryüzünü cekip aldin ayaklarimin altindan. Hic yasamamis olmayi dilerdim tüm bunlari, unutana kadar aciyla nefretle hatirlayacagim.

Bitti demiyorum, bitmedi itiraf ediyorum. Daha yeni basliyor...

Anne-Baba Sözü Dinlememek

2010-02-13T03:26:00.006+01:00

Sizde nasil bilmiyorum ama, ben büyüklerin - bilhassa anne ve babanin - sözünü dinlemeyi sevmiyorum, dinlemiyorum da cogunlukla. Bazen ne kadar hakli olduklarini bilsem dahi kendi bildigimi okuyorum, inat ediyorum galiba. Lakin bunun acisini fazlasiyla cektim bu son günlerde.

Carsamba aksamiydi yanilmiyorsam, ben evde bön bön bakinirken Özgür aradi beni ve "bir seyler yapalim" dedik. Bize geldi, internet, mac izliyoruz falan filan derken "hadi lan, biz de oynamaya gidelim" dedi, "olur" dedim. Disariyi bir görseniz, her yer kar, yarim metre falan, o bicim yani. Olsun, bir kere verildi mi o karar geri dönüsü yok artik. Giyindim, cantami hazirladim ve ciktik bizim evden. Allah'tan bizimkiler uyumustu bile, debdebe yasamadik.

Sonra Özgür'lere gittik, malum o da cantasini hazirlayacakti daha. Saat 23'ü gecmisti ve henüz evlerine adim atmadan sormustum ona "sizinkiler ayakta midir?" diye, "ohoo bu saatte yatmaz onlar" dedi. Zira böyle durumlarda anneler ve babalar genelde kendi (pek masum) ogullarinin aklinin celindigini düsünürler ve diger ikinci ve ücüncü sahislar bir nevi suclanirlar, bu anlattigim durumda örnegin "hep bu burak'in aklina geliyor zaten böyle seyler, fikrini ziktiiim, beynine zoktuuum" gibi gibi olabilir. Bilmiyorlar ki, ekseriyetle teklifin kendi ogullarindan geldigini. Burada olay Özgür ya da anne-babasi degil, genel anlamda diyorum, tekrar belirteyim dedim. Neyse, eve girdik. Babasi bir iki yokladiktan sonra niyetimizi belli etti Özgür. "Aa bu havada gidilir mi, oturun evde, oyun falan oynayin.." cevabini aldik gayet tabi. Yaninda biraz oyalandiktan sonra "siz bilirsiniz" deyip noktayi koydu babasi. Bizim icin hava hostu tabii ki, topumuzu da sisirip ciktik yola. (bkz. baba sözü dinlememek) Ha bu arada, bizim okuldaki salonda oynuyoruz futbolumuzu, oradaki futbol görevlisi ben oldugum icin oranin anahtari da bende mevcut, ama kacak giriyoruz iste okulun kapali oldugu zamanlarda.

Okula giderken bir de pesin verecegimiz kilolari aldik, bir McDonald's yaptik. Sadece McDrive acikti ve gözümüz doysun ki hayvan gibi siparis verdik, hani karnimiz ac ya. Özgür'ü bilmem ama, ben son iki Burger'imi zor yedim valla. Rahat rahat masada oturup yiyemeyince yemekten fazla tikinmak oluyor bende, onun da etkisi var tabii ki. Salona girdik, üstlerimizi degistirdik, sonra da Allah ne verdiyse...

Daha sonra aheste aheste dusumuzu yaptik, ki buradan okulun yetkililerine sesleniyorum: "Sicak suyu kesenin anasini sikeyim!" Sicak suyun altinda tam zevke geliyorum su buz gibi oluyor ak. Neyse. Sonunda cikabildik oradan, saat 4'e geliyordu ve disarida hala kar yagiyordu, hava buz gibi. Arabada bir halsizlik cöktü, yorgunluga verdim önce. Haha, o halimle haykira haykira sarki söylüyorduk Özgür'le, simdi aklima geldi yine. Ama paso degistiriyordum sarkiyi, aninda sarkiya sözlü girisi de yapiyordum. Gülay'in bir sarkisini mirildanirken, Özgür "ohaaa be, bunu da mi biliyon?!" dedi sonunda. "Ellerimi cekip benden, yarim bugün gider oldu, hem sever hem sevilirdik, bu ayrilik neden oldu..." hic unutmam artik =)

Olan bundan sonra oldu zaten...
Eve girisim o giris. Merdivenleri yukariya ciktim ve karnima agrilar girdi, midem bulanmaya basladi, hepten üsümeye basladim. Üstümdekileri yere firlatip kendimi zar zor tuvalete attim yemin ederim. Iyice kötülestim ben, yarim saat tuvalette kivrandiktan sonra esyalarimi toplayamadan, pijamalarimi giyemeden yataga cöktüm. Orada da en az bir yarim saat aci icinde kivrandim, artik dualar etmeye basladim, bir daha sunu yapmicam bunu yapmicam diye verilen sözler falan, o duruma gelmistim. Babam o sirada ise gitmek icin hazirlanirken seslenemedim bile ona, o derece. Sonra "böyle olmayacak bu" deyip son enerjimle hazirlanip yataga girdim. Uyuyunca gecer diye düsündüm. Daha 10 saniye gecmeden yasayacak olacagim felaketlerin temeli atilmisti bile. Neyse ki akil edip cöp kutusunu yatagimin yanina koymustum. Hayatta engellemeyi istedigim bir kac seyden biri de kusmak. Igrenc ötesi. Kusmadan önce agiza gelen salya, kustuktan sonra nefes borularinda takili kalan parcaciklar, kusmugun kendisi... Hani kusmuklar yolunu sasirip burnundan falan cikmaya calisiyor ya, o cok sakincali bir sey, bogulmaya bile neden olabilir valla. Ne güzel bir kac yildir o boyuta getirmiyordum hicbir seyi, megerse icimde o kadar birikmis ki yasadigim igrenclikler, cikmalari gerekiyormus artik. Ben o faciayla ugrasirken annem de ise gitmek icin uyanmisti, saat sabahin 6'si. O kadar sivi kaybindan sonra susamistim haliyle. Bir seyler icmeye indim asagiya. Sanki daha önce kolanin bu tür seylere karsi iyi gelecegini duymustum ben ve kola icmeye karar verdim. Bardaga doldurmadan annem seslendi "oglum, kola icme simdi, yine kusacaksin..". O nasihatin esliginde kolayi likir likir mideye indirdim. (bkz. anne sözü dinlememek) "Ne kusmasi ya, daha neyimi kusayim?!" dedim. Sonra tekrar yatagima uzanmayi denedim, bir süreligine uyuyabildim de sanirim ama, uyandigimda yine ayni senaryoyla karsi karsiya kaldim. Kustum, detaylari biliyorsunuz, yukaridan da tekrar ögrenebilirsiniz. Baska yöntemlere basvurmak farz olmustu artik. Cay yaptim kendime, onu da sanki okumustum bir yerde iyi geliyor diye. Ayrica odamin camini actim havalansin diye. O sirada asagida ntvspor'da Ridvan Dilmen'i dinledim cayimi icerken, yorgana sarildim filan. Uykum var, program da sarmadi beni, uzandim yine. Ve sizce noldu? Evet, hat-trick. Uykusuzluk, yorgunluk, halsizlik, mide agrisi, bas agrisi. All inclusive. Daha da uyumamaya karar verdim, biraz oyun biraz internet derken bir kac saat sonra oturamaz hale de gelmistim artik. Yatagima yari oturup, yari uzandim ben de. Yani yatakla benim aramda 45° falan vardi. Bakin bunu hicbir yerde okumamistim, duymamistim. Bir baktim uyumusum ve gözlerimi hafif actigimda hicbir felaket alameti yoktu ve hemen devam uyudum. Adeta bir bilim adaminin sözünü dinler gibi 45°'yi bozmadan uyudum. Kola, cay filan hepsi hikaye, hepsi yalan, inanmayin onlara. Annem hap map da icirdi daha sonra ama, onlar isin show kismiydi artik, asil olay 45°'de bitiyor, alirim patentini bir ara unutmazsam...

10 saat uyku cektim o sekilde, kalktigimda ise Bihter'imi izledim, yeniden dogsam anca bu kadar iyi hissederdim herhalde. Bugün evde kalmayi tercih ettim ama yarin farkli girisimlerde bulunabilirim tekrar. Ha, unutmadan: Allah belani versin McDonald's! Uzun bir süre gitmeyi düsünmüyorum, rahat birak beni artik, gezinme öyle etrafimda, bitti...

Aşk Geliyorum Demez

2010-02-08T04:46:00.015+01:00

Bu son bir ayin sinav stresinden bu film hakkinda bir seyler karalamaya firsatim olmamisti. Ilginctir, birakin oyuncu kadrosunu ya da filmin konusunu bilmeyi, ben böyle bir filmin varligindan haberdar bile degildim. Bir arkadasla ders calismak icin kütüphaneye dogru gidiyorduk, ta ki bana "sinemaya mi gitsek ya? "Ask Geliyorum Demez" diye bir film oynuyor burada, güzeldir kesin..." diye sorana kadar. Baski altina aldi beni ibnetör. Saga saparsak okula gidiyoruz, düz gidersek sinemaya. Lamba da yesil yanmisti. Ikimiz de sinemaya gitmek istiyoruz aslinda belli, ama kim önce "hadi gidelim, koymusum götüne dersin" derse o daha sonra "kim gidelim dedi ya, dersler dururken sinemayi nerenden cikardin mniskeym yaa?!" diye suclanacak, biliyoruz. O anlik heyecanla "bas yaaa" dedim sadece, yani bir nevi topu ona attim, o da "nereye basiim olum?!" diyene kadar düz gitmisti bile. Suc ortagi olduk yani.

Gelelim filme. Bu tür yazilarimda nereden baslayayim, neyi nasil anlatayim bilemiyorum hic. O yüzden aklima ne gelirse yaziyorum aninda.
Oyunculardan ilk gözüme carpanlar Tolgahan Sayisman ("Ask Tutulmasi" filminde de oynayan cocuk), Sarp Apak ("Avrupa Yakasi" dizisindeki "Tanriverdi"), Bergüzar Korel ("Binbir Gece" dizisindeki "Sehrazat") ve Zeki Alasya idi.
Filmin konusu ise biraz modernize edilmis klasik eski Türk filmi senaryosu.
Tolgahan Sayisman (Ali) Mahmutpasa'da han esnaflarindan birinin (Zeki Alasya) oglu, Bergüzar Korel (Gözde) ise esnafin calistigi hani satin alan zengin müteahhidin kizi. Müteahhit, hani yikip alisveris merkezi yapmaya karar verince esnaflar toplanip bunu engellemek icin plan yapiyorlar. Ali'den Gözde'yi tavlamasini, hani da o sekilde kurtarmasini istiyorlar. Ama gerek Ali'yi ikna edip eski manitalarindan kurtarmak gerekse Gözde'yi etkilemek kolay degil tabii. En nihayetinde cok dogal (zaman zaman küfür iceren) diyaloglarla süslenmis hem komik hem de duygusal bir ask filmi cikiyor ortaya. Hem gülün, hem aglayin (o anki ruh haline göre degisir bu tabii ama etkileyici yani). Beklentileri fazla büyütmeden hos vakit gecirmek istiyorsaniz tavsiye ederim. Benim hosuma gitti valla, eglendim. Ama keske sert tipli Bergüzar Korel'in yerine baska güzel ve masum bir sanatci tercih edilseymis, Bergüzar fazla sert kacmis bence. "Ask Tutulmasi"nda da oldugu gibi Fahriye Evcen cok iyi giderdi bu filme de. Ayrica, film esnasinda ara ara calan Göksel'in alttaki sarkisi da ayri bir renk katmis filme, cok güzel uymus.

Ask geliyorum demez, ama gidiyorum der...

Uyku

2010-02-07T08:24:00.004+01:00

Biraz önce bir günde 19-20 saat uyudugumu yazdim da uyumanin da bokunu cikardigimin farkina vardim. Hani o yazmadigim son sinavdan sonra o gece bir vurmustum kafayi, 16 saat. Hayir, isin ilginc tarafi saat aksam 8 gibi annemin telefonda sesli konusmasina rahatsiz oldum ve zar zor (dikkatinizi cekerim) ayaklanip kadina firca atmaya indim asagiya, üsenmeden. 16 saatlik uykum bölünmüs, inilmez mi yaa? Aynen su cümleyi sarf ettim: "Ne bagiriyon ya sabah sabah? Bi' uyutmadiniz beni haaa..." Bunu söylerken de disarinin karanlik oldugunu fark ettim ve saate de bakinca ses tonumda bir oynama yaptim haliyle, el insaf yahu. Daha sonra da kendi dediklerime kendim koptum ve ciktim tekrar odama. Konusu acilmisken, dün de aksam 5'te uyandim ve sadece 13 saat uyuyabildim, yan odayi yikti bizimkiler neredeyse. Pat, küt, pat! Görüyorsunuz ne sartlar altinda yasadigimi, uykusuz kaliyorum sonra böyle. Bir de yeni yatak alacagim kendime yakin zamanda, böyle kocaman olanlardan, tam randiman alamiyorum bundan, 3 saat uyusam 1 saat uyumus gibi hissediyorum, kalkinca bir agri bir agri anlatamam, belime falan kaydi bir bilseniz...

Simdi yatiyorum ben haci, bugün daha uyansam iyi...

Okuldan... | #2

2010-02-07T05:08:00.007+01:00

Blogu da iyice sktreyledik ama oluyor arada böyle tabi. Oysa o kadar da cok malzemem vardi yazabilecegim. Neyse, ilerleyen zamanlarda artik. Ama bazi seyleri yazarken ayni duygulari ve hisleri yakalamam zor. Ne yaparsin, okul iste...

Ilk yazimda da belirtmistim "motive olamam, strese gelemem" diye. Ne yazik ki öyle de oldu. Topu topuna 3 sinav yazma hedefini koymustum kendime, onu da beceremedim. Hadi bir dersi erkenden elemistim zaten, asiri cok ve zamanimin da kisitli oldugundan. Diger ikisini yaz bari oglum yaa. 29 Ocak'taki sinava 2 gün calisip girdim, haliyle iyi not degil de gecmeyi istiyorum sadece. O da belli degil ki; 60 puanin 35'ini cevapladim (25'ini bos biraktim), 24 puana da ihtiyacim var gecmek icin, yani yazdiklarimin en fazla 11 puani hatali olabilir, aksi takdirde kafamda bazi islemlere basvurulacaktir, yani okuma hevesim kacacaktir, yani japon bayragi acilacaktir, yani Allah korusun. Zaten epey birikti bu yazmadigim / erteledigim sinavlar, bir de bu eklenmesin nolur?! Bir de serefsizler - benim cogu dersimde öyle [bir kez daha sansima tüküreyim (iyi günümde miyim ne?)] - öyle bir sistem yapmislar ki, sinavda istedigini yanina alabilirsin; "istersen anneni babani getir... onlar bile kurtaramazlar seni" mesajini veriyorlar acik acik. Hayirlisi diyeyim, önümüzdeki hafta belli olur sonuc(lar). 29 Ocak'in sabahiydi bu sinavi yazdigimda, o geceyi okulun kütüphanesinde gecirmistim, hic uyumadan. Sonra da arkadaslari da toplayip hepberaber Cuma namazini kilalim derken uykusuzluktan derman kalmadi bende. Yemek yemeye gittim belki uykum acilir diye, o da ise yaramadi. Eve gitcem ama araba kullanamayacak kadar uykum var. 1 Subat'taki sinavi da yazmaya niyetliyim tabii o sirada - gercekten de baya calismistim bile ona. Ama ben uykumla bogusup, eve nasil gitcem diye ugrasmaktayim sinava 3 gün kala. Sonunda dayanamayip kütüphaneye girdim, iki arkadasin ders calistigi odaya girdim ve otururken uyumusum 1-1.5 saat gibi bir süre. Bir telefona uyandigimda ise Antalyaspor-Besiktas macina sadece 1 saat kalmisti ve ben anca yola cikabildim. Eve ugramadan kahveye gittim, maci izlerken uyumamak icin savastim adeta, Bobo'nun golüyle tekrar acildim ve mactan sonra da nihayet evime dönebildim. Daha odama cikmadan uyuyup kalmisim koltugun üzerinde, anamin kucaginda. :) Bir ara uyandigimda odama cikip yatagima yattim ve tekrar uyandigimda ertesi günün aksami olmustu bile. 19-20 saat uyumusum lan. Uyumaktan yorulmustum yemin ederim ve ben kendime gelene kadar yine gece olmustu ve o günü de ders calismadan gecirmistim. Hos, bu dönem toplasam yarim saat evde ders calismisimdir, o da uyumadan önce yatakta, sanki ninni okuyorum mna koim. Ee geriye kalan bir günde de o zamana kadar yaptiklarini mi tazeleyeceksin, yapmadiklarina mi calisacaksin, iki ucu boklu degnek. Sinav sabahina kadar calistim yine de kütüphanede, eve gelip 2-3 saat uyudum ve calismaya devam ederken bu sinavi yazmamin hayirli olmayacagini anladim, pes ettim ve vazgectim. Annemlerin pek akilli ogullari sinava girecek ya hani, hani o vizir vizir derslerine calisan ogullari, cikip gittim okula. Yalan atmayi sevmem, hic olmazsa daha sonra eve geldigimde kendimden emin bir sekilde, adeta yetiskin bir insan gibi, sinavi yazmadigimi ve neden yazmadigimi acikladim onlara. Marifet anne babayi "kandirip" rahatlatmak degil de, marifetin kendin icin, güzel bir gelecek icin yerinde ve zamaninda derslerine önem vermek oldugunu artik iyice kavrayip beynine yerlestirmenin zamani gelmedi mi be Burak?
Ha bir de, hastalik midir nedir bilmem, sinav yazdigim bir gün baska bir derse calismam ya da okul icin herhangi bir sey yapmam imkansiz. Bir rahatlik sariyor beni, anlatamam. Sevmedigim insanlara bile sarilasim geliyor, o derece.

Nedense bu aralar evde bos bos otururken ders calisasim geliyor, sonra kendime sinir olup yine calismiyorum ama. Ulan 2-3 hafta önce niye böyle degildim, ey icimdeki seytan? Bakalim bu böyle devam edecek mi, her seyimiz mechulde zaten anasini satayim. Bok var sanki senede iki kere yapiyorlar su sinavlari, ben yilda bir kez olsun kicimin üstüne oturup adam gibi ders calismayi beceremezken, bu iki kere de neyin nesi? Sorarim size, ey ibneler. Simdi birdahaki sömestrda kac sinav yazmam gerektigini, erteledigim sinavlarin sayisini falan yazardim da, önce bir güzelce saymam gerekir, ugrastirir simdi sabah sabah, sinir olurum gerilirim bosver. Sunu söyleyebilirim ama, sanirim benim odamdan okula yol olur...

Dua

2010-01-23T20:00:00.000+01:00

Çocukken her akşam yatmadan önce Tanrı'ya bana bir bisiklet vermesi için dua ederdim. Bir gün Tanrı'nın çalışma tarzının bu olmadığını anladım. Ertesi gün gittim kendime yeni bir bisiklet çaldım ve her akşam yatmadan önce Tanrı'ya günahlarımı affetmesi için dua ettim.

Nokta Nokta | #3

2010-01-11T01:15:00.016+01:00

- Daha önce de yazmistim, izledigim cogu film beni kesinlikle tatmin etmiyor ve beklentilerim karsiliksiz kaliyorlar diye. Burada paylastigim son filmden bu yana 2 film daha izledim ve acikcasi artik filmler hakkinda (detayli) bilgi verecek hevesim kalmadi, en azindan simdilik. Ikisi de korku filmiydi, "Motel" ve "Drag me to hell".
Motel'e tesadüfen TV'de rast geldim, biraz eski bir film oldugu icin sifresiz yayinliyorlardi gecenin bir vakti. Ee ben de kendimi oyalayacak bir seyler ariyordum ve oturdum ekranin karsisina. Bastan sona kadar sürükleyici bir filmdi, reklamlar filmin agzina sicmis olsalar da. Iyiydi yani. Izledigime pisman olmadim.
Drag me to hell'i cok abartmislardi, yok söyle sicarsin altina, yok böyle uyuyamazsin filan diye. Bir arkadasi bize davet etmistim takiliriz diye, PES atarken ona bu filmden bahsettim [evet, rahat maclar oynadigim icin her konuyu konusabiliyorum ayni zamanda], "istersen izleyelim, nasilsa sana her zaman koyarim" deyip ikna oldu kerata. Cok pis gaza geldik, film öncesi muhabbeti de o denli pisti - "bugün tuvalete cikmadim lan, filmde sicabilirim yani" gibi gibi. Filmin hemen basinda "aha lan bu sefer film saglam" derken film giderek igrenclesti, zevk vermedi (sadece sonu azicik sasirticiydi). En nihayetinde yine hüsran, yine hüsran...

- Bu son bir kac gündür ders calismayi bahane edip uyanir uyanmaz evden kaciyorum ve okulun kütüphanesine gidiyorum sözde. Sonra da uyumak icin tekrar eve dönüyorum sabaha karsi. Gercekten, evden ders calismak icin cikiyorum aslinda, yemin ederim ya. Su an bu pek anlamli cümleleri de kütüphanede kuruyorum ayni zamanda. Ulan var ya, ders calismaktan baska her seye benziyor, her seyi yapiyorum (kapsamli bir ifade, evet) aklima sokayim ki (hep siz mi lan? xD)...

- Bütün gün evden uzak olunca haliyle paso disaridan yemek yiyorsun. Az önce düsündüm de sadece dünden beri yediklerimin arasinda 2x Adana Kebap, 1x Lahmacun Döner, 1x hazir pizza, 5x Cheeseburger, 1x Chickenburger var. Ve bunlar sadece su an aklima gelenler, nimetler (dilediginiz gibi anlayin). Yaaa, ohaaa...

- Saat 2'yi gecti, sabah 9'da yine okula gelmeliyim. O kadar cok isim var ki, düsününce bile calismis gibi yoruluyorum. Devam etmek lazim simdi biraz (daha) - baslamak lazim desem yeridir aslinda - ama kendimi derse veremiyorum ki. Hos, verince de anlamiyorum zaten. (Dersi diyorum abi, dersi.) Ne diyecem; Türk'ün aklina ya kacarken ya sicarken ilham gelirmis, e dersten de kacamayacagima göre... e bosuna yemedik bunca kebabi, döneri (yaziya igrenclik de kattik, tamamdir) =)

Randevu

2010-01-07T04:05:00.011+01:00

Ve 2010'un ilk randevusu gerceklesiyor...
Yeni yila girerken "farkli girisimlerde bulunmak sart" demistim, son yazimda da Therme Erding'deki ortamdan bahsetmistim. Bir tasla iki kus vurmak böyle bir sey olsa gerek. Keske baska bir sey isteseymisim.. :)
Bu yil bana yazan ilk kizdi bu yanilmiyorsam; her sey kizin bana "tavla oynamasini biliyor musun?" diye sormasiyla basladi. "Seninle hayatina bile oynarim" diye meydan okudum, iddialasmalar vs. Büyük konusuyordu hanimefendi, "kaybedersem istedigin her seyi yaparim" filan diyordu. 5-4'lük skorla kizin adeta eline verdim. Haydi bakalim simdi. Dün bir, bugün iki, sabaha bulusacagiz, yani tam olarak 2 saat ve 40 dakika sonra. Kimdir, kim degildir, ne yer, ne icer, in midir, cin midir görelim bakalim. Telefonda hos bir sesi vardi, fotolarda da fena degil hani. Ses ve dis görünüs kombinasyonu asiri orantisiz olacagini düsünmüyorum acikcasi. Bugün sinifi gecerse bu kiz, cuma günü birlikte Therme'ye gidecegiz herhalde. Valla o istedi. Ama demistim ben size, benim isim belli olmaz diye. Therme'yi bir de o bakis acisindan degerlendirmek gerekiyor gayet tabi.

Yalniz bir sorun var; annem birazdan ise gidecek, saat 06.30'dan önce cikmaz evden, e ben de 06.45'te kizla bulusacaktim, 25 km yol olacak önümde. Annemden önce cikmam lazim yani evden, ama ne diyecegim ona? "Okula gidiyorum" desem olmaz, o saatte ne okulu bu, ayrica okula pek gitmeyen biri olarak?! Dogruyu söylesem sinavlar öncesi hicte iyi olmaz, sürekli yüzüme vururlar sonra kötü bir sonucta, maazallah. Yok yok, en iyisi mi "dersten önce arkadaslarla bir sey konusmamiz lazim" filan diyim ben, inanmasa bile bir sey diyemez. Ulan simdi kim kalkip hazirlancak, uykusuzum da zaten, 4 saat uykuyla ayaktayim halen, birazdan cikip gidince kim bilir ne zaman eve dönerim, ne zaman uyurum tekrar...

-----

Bu da günün özeti olsun. Iskence gibiydi oysa, ayakta duracak halim yoktu yemin ederim, eve gelince de hemen yattim ben. MSN'de bu yaziyi gördüm sonra, sevmem kizlarin bu tür hareketlerini, reklam oluyorsun resmen. Neyse, kimse kimseyi tanimiyor nasilsa. Kiz sasirtti beni, pozitif anlamda. Sempatik ve komik birisi, ayrica fotolara nazaran daha güzelmis. Ama var iste bir psikopatlik, anlatamam. Yogun istek üzerine bu tür yazilari, detaylari ve daha fazlasini paylasmayacagim bundan sonra. (nokta) Söz vermeyeyim ama yine de... =)

Therme Erding

2010-01-06T04:10:00.005+01:00

Dün aksam iki (kilolu) arkadasla yukaridaki mekana gittik. Verecek isim bulamadim acikcasi, Türkce'si nedir, ne degildir bilemiyorum. Sanirim oranin özelliklerini tek tek yazmaya kalksam basa cikamam. Ulan Almanca'sini zaten zor anliyorum ya da hic anlamiyorum, Türkce'sini neremden cikarayim simdi?! Sauna, hamam, onlarca kaydiraklar, cesit cesit havuzlar, iclerinde cesitli sifali sular, ne bileyim insan vücuduna faydasi olacak her bir numarasi var iste. En azindan bizlere öyle anlatiliyor, baskalarinin yalancisiyim. Sonra gelip bana "gittim, bir yapragima yaramadi" demeyin. Kaldi ki, ben faydasini görmek icin gitmiyorum oraya, keyif amacli, degisiklik olsun diye gidiyorum. Yüzmeyi seven biri degilim, bundan önce en son 2008'in Agustos'unda Antalya'da havuza, denize girmistim, o kadar. Bunun da farkli nedenleri var tabii ki; yüzmek asiri yoruyor insani, bir de denizde uzaga acildiysan eger sahile dönerken eben skiliyor adeta. En az 435 kere "ulan o kadar yüzdüm, sahildeki insanlar hala karinca kadar mniskeyim", 313 kere " bidaha denize gireni sksinler", 568 kere de "daha fazla yüzemicem, Allah'im sana geliyorum" diye düsünüyorum. Herhalde hayatimin en karamsar anlarini da o zaman yasiyorum ben. Bir de soguk havuza ya da denize girmek icin, misal tanimadigin manken gibi bir kizla konusmak icin toplaman gereken cesaretten daha fazlasi gerekiyordur. Neyse, uzaklastik iyice. Therme'de bu sorunlari yasamiyorsun, ne soguk su var, ne de yüzmeni gerektirecek derinlik. Benim girdigim havuzlarda öyleydi en azindan.

Magara gibi bir yer vardi ki, her kösede sevgililer, tam olarak ne yaptiklarini ne siz sorun, ne ben söyleyeyim. Icinde bulundugum sudan igrendim yeminle, bögk. Hos, her yerdelerdi esasinda. Gerci onlari da anliyorum ben, hava karanlik (üstü camla kapali oldugu icin görüyorsun), disariya cikarsan her taraf buharli, -10° var, böyle ormantik bir ortam olusuyor anlicaaan. Can bu, ceker abi. Gerci bu saydiklarim olmasa da anlarim da, neyse. Böylelikle kendime bir hedef daha koymus oldum dün aksam, yoksa icimde ukte kalacak. Demem o ki, öyle ya da böyle ben oradayken 3. Dünya Savas'i ciksa umrumda olmaz, ne derdin oluyor, ne tasan.

Yazinin hemen basinda parantez icinde iki kilolu arkadasla gittigimi yazmistim, lakin bu onlari asagilamak icin degildi. Gitmisken bir de kaydiraklara bakalim dedik, ki cok kalabalikti her zamanki gibi. Ama kaymadan da olmazdi hani. Bir arkadas adeta kücük bir cocuk gibi kaybolup gitti, biz de diger arkadasla 65 metre uzun olan ve saatte 72 km hizla asagiya kayilan kaydiragin sirasina gectik. Her tarafta kayarken dikkat edilmesi gereken seylerin levhalari asiliydi vs. 50 ile 100 kilo arasindaki sahsiyetler kayabilirler sadece diye yaziliydi (hadi ben 70-75 kilomla rahattim da..) ve sira bize geldiginde oradaki görevli yanimdaki arkadasa bu malum soruyu sorup hayattan bezdirmez mi? Zaten kilo verme sorunu yasiyor, söylencek laf miydi o da? :) Neyse, helallesmenin ardindan asagiya kaydi ve sira bana geldi. Otururkenki agir abiligimden asagiya vardigimda eser kalmamisti. Ben mi kaydiraktan kaydim, kaydirak mi bana kaydi anlamadim arkadas. 4-5 saniye süren bu olay bana bir ömür gibi geldi o an. O hizla borudan asagiya kayiyorsun, bir ara isik misik da cikti galiba - ya da kendimi öbür dünyada gördüm bir anlik - kicindan basina kadar seni bir alev aliyor sanki ve sonunda da su altinda kaliyorsun, ki o an icin bu durumun normal olup olmadigini bilmiyorsun ve "aha sictik lan" moduna giriyorsun. Derken tekrar hayata dönüyorsun ve arkadas seni kahkahalarla karsiliyor. Resmen dayak yemis gibi oluyorsun lan, öyle hissediyorsun kendini. Sunu belirteyim; kizlar kesinlikle kaymasinlar abicim. Daha önce baska bir arkadasla (o bunu okurken kendini bilir ^^) oraya gittigimde millet kaydiragin sonunda siraya dizilmisti, zira kayan hemen hemen her kizin bir yerleri aciliyordu sonunda. Ne görüntüler cikti ortaya bir bilseniz, öyle böyle degil.

2 saatimizi tamamladiktan sonra bir güzel yemegimizi de yedik, verdigimiz kilonun fazlasini yine aldik (arkadaslar düsünsün, ehuehuhe) ve evlerimize dagildik. Bu sinavlar hele bir bitsin (bana belli olmaz, sinavlardan önce de giderim belki), tekrar giderim. Bilhassa bu mevsimde gidilesi bir yer (yaninizda bir de manita varsa tamamdir), tavsiye ederim. Manita dedim de, bugün bir kiza oraya gittigimi anlatinca "beni niye cagirmadin?" cevabini aldim, kafama sicayim ya...

Nokta Nokta | #2

2010-01-04T03:52:00.007+01:00

Asiri savruk bir yazi olacak bu galiba, en azindan aklimda olan seyler öyle. Pesin söyliyim dedim ve ben hemen basliyorum daha fazla unutmadan...

- Son entry'mle baglantili baslayayim, yani yilbasi gecesinden. Saat 16'da mi ne uyandim ben ve bizimkiler coktan buradaki bir eglenceye gitmek icin hazirlaniyorlardi. Gecen sene de ailecek oradaydik, zira benim oynadigim futbol takimi düzenliyor bu eglenceyi. Bu sene pek niyetli degildim oraya gitmeye, daha cok dügün ortami olusuyor cünkü, aileler, canli müzik, coluk cocuk filan. Hic hazzetmem ama bilhassa annem yanlarinda olmami cok istiyor, mutlu oluyor. Efendime söyliyim, saatler 21'i gösterirken ben hala evde oturuyordum, plansiz projesiz. O sirada ne olur ne olmaz diye hazirlanmistim ben ve hic olmazsa eglencede görünmek icin, yemek icin ugrayacaktim oraya. Bir arkadasla anlasmistik daha önceden, eglencede bulusup oradan baska bir yere gidecektik. Neyse. Zaman ilerledi, genclerin cogu dagildi discolara filan, arkadas "carsiya gidip gelcem hemen, bekle beni" deyip ayrildi oradan, gidis o gidis. Arayip sormadi, mesajima cevap yazmadi derken ben göte, saat de 12'ye geldi. Aleme akamamaktan ziyade arkadasin yapmis oldugu hareket sinirimi bozdu benim. Disco merakim yoktu o gün zaten, degilse kendi arabamla yine giderdim hani. Lakin eglence zerre tat vermedi bana, ben de hosuma giden kizlari anneme, ablama göstererek ve degerlendirerek gecirdim zamanimi. Top 5'imi belirledim, böyle ortamlarda klasiklesti artik bende bu sistem. Günlük bir olay oldugu icin kizlarin hepsi aklimda kalmiyor tabii ki, ayni zamanda tanimadiklarim da oluyor aralarinda.
Mesela favorim bizim buradan bir kizdi, isim vermeyecegim. Hem güzeldi, hem cekici. Facebook'da var bu kiz ama, ancak o bana yazacak olursa bir görüsme gerceklesir, yoksa bu olay orada kalir bende. Belli de olmaz hani, sanki o bakmiyordu bana (harbi lan). Keske yazsa... :)
Bir de nereden geldigini bilmedigim bir kiz vardi - ki bu kiz gecen sene de bu eglencedeydi ve o zaman da hosuma gitmisti - tanidigim bir Arap kizinin (ki bu kiza ayri bir paragraf acacagim sonra) daha güzel ve sevimli versiyonu. Ama onu da yilbasindan yilbasina görüyoruz anca, isin yoksa bir sene daha bekle simdi... :)
Bunlari yaziyorum iyi hos da, suna bir aciklik getireyim; gecmiste bir dügünde yasamis oldugum o ilk bakista (ilk) ask gibi bir durum söz konusu degil, kolay kolay da olamaz zaten (olsa Allah'ina kadar giderim, bilirim). Sadece her erkegin bir kizi gördügünde kafasinda yapmis oldugu degerlendirmeyi buraya aktardim, o kadar. Böyle uzar gider bu.
Herneyse, 12'de bombalar patlatildi - ki ben cikmadim disariya - sonrasi daha iyi gecti eglencenin. Tombala cekilisi falan vardi, gecen seneye nazaran bu sene büyük ödül cikmadi bize. Cekilisten sonra millet dagilmaya basladi ufak ufak, ben de aska geldim ve eve gidesim yoktu henüz. Takilacaktim yani daha. Ta ki disaridaki o sisi görene kadar. 5 metre önünü göremiyordun, yerler kaygandi, böyle sisi ben daha görmedim. O kadar asiriydi ki, arabayi orada birakip yavas yavas yürüyerek eve gittik ve gece o sekilde bitmek zorunda kaldi benim icin. Yine de bir sey kacirdigimi düsünmüyorum, o sisli havada uzun yoldan eve gitmek rezillikten baska bir sey olmazdi.

- Benim gibi düsünen cok fazla insan yoktur bu konuda ama ben, bu tür eglencelerde ya da dügünlerde dans eden, halay ceken, ne bileyim göbek atan kizlari ve kadinlari anlamiyorum. Hadi dans etmeyi, göbek atmayi gectim (zevk alani olabilir) de halay da neyin nesidir be bacim? Zevk aliyorum demeyin, vallahi inanmam. Öne arkaya, saga sola yürümenin neresi zevkli olacak Allah askina? Kendinizi mi gösteriyorsunuz millete anlamiyorum ki?! Dekolteleri, etekleri giyip siraya dizilin siz, bir de ne güzel dönüsümlü bir sekilde hareket edin, ki herkesi ayri ayri inceleyebilsin insanlar (erkekler), 34857 fantezilerini o an hosuna giden kizda / kadinda adeta bir film seklinde göz önüne getirsinler, ki bunu da öne arkaya hareket ederek kolaylastiriyorsunuz. Bakin abicim, daha da aciyorum konuyu; dar salonlarda bir erkegin örnegin 50 santim önünde halay cekiyorsunuz, bu 50 santim sürekli ileri geri hareket etmekten 0'a düsüp temas haline geliyor, beyimizin de o an ne hikmetse tuvalete gidecegi tutuyor mesela, bir bakmissin ki "istemeden" dayamis sana, haberin yok. Ya da var ama ... ? (Dikkat! Kelime oyunu mevcuttur!) Bunun sarhosu var, bunun laf atani var, laf atmasa bile bakislariyla irzina geceni var, öyle bakiyorlar ki delik aciyorlar enerjiyle. Ama bu halükarda erkeklere haktir bu, ne diyeyim. Kime ne diyeceksin ki zaten? Sonra erkekler abazan olurlar, tabi canim.

- Bir diger muhtesem olay ise, cogu genc kizin aile ortaminda yedigi boklari o kadar güzel gizlemesidir ki, sorsan anne babaya, melek gibi olan kizimiz birakin bir erkekle konusmayi, yüzüne gülümsemez, bakmaz bile. Oysa salondaki asgari 5 erkegin kucaginda piknik yapmisligi vardir, birakin konusmayi. Afiyet olsun.

- Buna ilaveten, henüz kucaginin tadina varamadiklari erkeklerle de MSN'de görüsüyorlar gayet tabii. Ee "messincir adresini verir misin güzelim, orasi daha iyi" denildigi anda sazan-kefal-levrek karisimi bir atlayisi da bir tek onlar yapabilirler zaten. Erkek düskünlügü böyle bir sey olsa gerek. Alismis kudurmustan beterdir derler. Aferin kizlar, kapmissiniz isi.

- Gelgelelim benim demin sözünü ettigim Arap kiza. Dün gece bir bara gittik arkadaslarla, keyif yapiyoruz, daha oturmamizin üzerinden 5 dakika gecmeden bir grup insan (cogunlukla erkek) daha geldi, tanidigimiz insanlar. Tek tek selamlasip tokalasirken bir kiz eli uzandi bana dogru, kasla göz arasi gördügüm kadariyla bana tanidik geldi bu kiz. Bizim Arap kiz cikti. Önce sasirdim, icimden kahkahalar atmaya basladim onu arkadasla yan yana görünce, disima da vurdu sonunda. Tutamadim valla. Eski sevgilim falan diyemem ama var iste bir ortak gecmisimiz. Kelimenin tam anlamiyla skmde degil artik (!). Havan, artistligin, show'un kime be haci? Isterseniz oracikta sevisin baaaanee yaaa? :)

- Aklima gelmisken yazayim, baska zaman sksen unuturum. Kizlarda burun cok önemlidir. En kiyak hatuna büyük, sekilsiz, igrenc bir burun taksan yemisim onun güzelligini, fizigini.

- Bir de kizlar bir zahmet futboldan uzak dursunlar, takim tutmasinlar, tutacaklarsa da seviyeli bir sekilde tutsunlar, orada burada ilkokul ögrencileri gibi yazilar yazip ahkam kesmesinler, tezahürat yazmayi hele hic denemesinler, hangi takimi tuttuklarini her daim, her yerde belli etme gibi bir zorunluluk hissetmesinler. Cok itici abi. Iki dakika rahat durun lan.

- Ben kadinlarin neden yatarken sac taradigini anlamiyorum. Biri aydinlatirsa sevinirim pls ltf tsk kib bye

2oo9 & Yılbaşı

2009-12-31T05:51:00.003+01:00

Geldik bir yilin daha sonuna. Simdi arkama dönüp baktigimda yatagimi görüyorum, eheheh (icim rahat etmezdi, valla bak). Koca bir senede neler oldu, neler bitti, nasil gecti? Kendimi cok da fazla kasmadan, ilk aklima gelenleri yazarak özetlemek istiyorum sadece: Gerek okuldaki basarili sonuclarim gerekse Besiktas'in yasattigi mutluluklar bu yila damgasini vurmus bulunmaktalar. En büyük sevinclerim, mutluluklarim bunlardi süphesiz. Insallah böyle devam eder. Yaz tatilinde 9 hafta boyunca calisip para kazanmis olmam 2010'un da iyi bir altyapisi olmasini sagliyor. Velhasil, 2010'da maddi acidan sorun yasamamam gerekir normal sartlarda, büyük konusmayayim. Besiktas ve okul konulari muallak an itibariyle, güveniyorum takimima ve kendime. Üzüntülü günlerim de oldu elbette. Daha fazlasiyla. Bu sürdürmüs oldugum Ezel-Behlül karisimi hayat beni yeterince yordu ve üzdü. Bircok insani - sevdigim, sevmedigim - da beraberinde cikarip götürdü hayatimdan. Bilhassa bu son zamanlarda, son aylarda. Kimisine düsündükce halen cok yaniyorum, cok üzülüyorum. Ama en cok da kendime kiziyorum, kimin icin kimleri kaybettigimi gördükce. Yazik. Onun gibileri; hicbir seyin degerini bilmezler, bir seyin kac para oldugunu bilirler sadece. Bir intihar gibi pust olmus bu sevdalar... 2010 neleri degistirir, zaman gösterecektir. Daha farkli girisimlerde bulunmak sart. Farkli insanlar, farkli kültürler vs. 6 milyarlik bu dünyada kiz cok, hatta bizden daha cok (bkz: güpta güpta). Relax olmak lazim. Zor degil. Aday cok. Ince eleyip sIk dokumak lazim. Bir de bu son günlerde bir hareketlilik var hayatimda, kendimi bir garip hissediyorum, her an asik olacakmis gibi gibi. Gecer ama herhalde, hayirlisi...

Bakarsin, bugün yilbasi gecesinde temel atilir. Belli mi olur? :)
Gerci bir sey yapip yapmayacagim ya da ne yapip ne yapmayacagim kalkinca spontane, keyfime göre belli olur.
Yilbasi demisken.. Sevgililer Günü, Anneler Günü, Babalar Günü gibi yilbasini da anlamsiz bulurum ben, sevmem. Normalde 1/8'i kadar para ödeyip gidilebilecek mekanlara essek yüküyle para ödenir, gidilir; kalabaliktir, skIcidir, herkes eglendirmeye ugrasir, animasyon olayi. Orta yasli adamlar kafalarina kukuleta takar, agizlarina üfleyince acilan tuhaf renkli düdükümsü seylerden sokar falan. Icilir, sicilir. Masa tepelerinde eglenenler, sokaklara cikip arabayla trafige takilanlar, ayni sokakta cok icip dolanan pek cilginlar, insanlarin arasina bomba atan veletler, servetlerini bir geceye yatirip göt olanlar, ben yilbasi tanimam diyerek erkenden yatanlar, hepsi var, daha gider bu...

Sonra 10'dan geriye dogru sayip 0 dedikten sonra "holeeey" diye bagirilir. 0 dedikten sonra sanki yeni bir hayata baslamis gibi sevinilir. Saat 12'de herkes birbirine sarilir, öper. Bir de saat 12'den itibaren aramak / yazmak icin kasan insanlar var. Olay ne ben anlamam. TV de igrenctir; gubidik yarismalar, orada burada dansözler, dünyadan enstantaneler ve onlari izleyen aileler. Ha, bir de bazilarinda hediye yönü var bu olayin. Bir sürü para gider, kime ne alacagini bilmezler, hatta kimlere almalari gerektiginden tam olarak emin degillerdir.
Mekan farketmeksizin feci olaylar yasanabilir. Ertesi günkü rezaletler falan da cabasi.

Oysaki o alisveris merkezlerine, ne bileyim parklarda agaclara, elektrik tellerine falan asilan janjanli isiklar filan mutlu eder beni, sevinirim böyle. Ve o anda da disarida soguk, kapali, karli bir hava varsa anlik da olsa icim huzur dolar. Amacsizca belki ama ne bileyim, hosuma gidiyor. Hos, bu yil kar mar yok buralarda, evden de pek cikmiyorum, iyice cekilmez bir hal aldi bu yilbasi.
Bir de ay boyunca tarihi dogru yazamam ben.

Kendime daha iyi bakacagim bundan sonra. Dumanli ortamlara girmeyecek, fazla heyecan verici aktivitelerde bulunmayacak, kizli ortamlara (okul vs.) daha hazirlikli girecek, her sabah 1 saat yürüyüs yapacagim. Her sey 2011'e kadar yasamak icin... =)

Tenlerin Seçimi

2009-12-31T01:54:00.000+01:00

ne telefona gidiyor elim, ne farkindayim günün günesin
her yanim nazli gülüsün, gül yüzün
görmez oldum senden baska hicbir seyi, iki gözüm

ki ben...

ne yol ne iz bilmiyorum
sanki liseliyim, toyum
seviyorum sonunda, itiraf ediyorum
o kadar temiz ve sahi, öpmeye bile kiyamiyorum

ki ben...

neredeyse inanmazdim ask tenlerin secimiydi, gecici atesiydi
gelip vurdu tam hedeften, bu saatten sonra olacak is miydi?

inansaydim yanar miydim?
kalir miydim savunmasiz, caresiz cocuk gibi?
tatmasaydim, o zaman da yasamis sayar miydim kendimi adam gibi?

Okuldan... | #1

2009-12-29T16:10:00.016+01:00

Daha önceki bir yazimda da belirttigim gibi bir süredir okulum hakkinda bir yazi yazmayi planliyordum ama sürekli erteliyordum. Bu ertelememin nedeni tembelligimden ziyade okul konularinda cok dolu olmamdir. Böyle bir 30 sayfalik yazi yazabilirim, o derece.

Almanya'da iki tip yüksek egitim vardir. Birincisi bildigimiz üniversiteler, ikincisi ise Türkiye'de dengi olmayan Fachhochschule'lerdir ("FH" diye kisaltilir). Ingilizce'sini yukaridaki fotodan ögrenebilirsiniz, Türkce'si de meslek yüksek okulu falan olurdu herhalde.
Daha fazla teknik bölümler icerir, mühendislik ve mimarlik fakülteleri cok ünlüdür. Daha pratige dayali bir egitimleri vardir. Sansimi skeyim ki, bu son bir kac senedir degisen yasalar okul sisteminin agzina sicti adeta. Olan bize oldu. Bachelor programi, yüksekokul harclari (sömestr basina 400-500 € arasi bisey) vb. yenilemeler. Ögrenciye göre okuma süreci degisse de, 4 seneyi gözden cikarmak gerekiyor. Hatta bana 5 sene sonrasi icin diplomayi alma garantisini verseler düsünmeden kabul ederdim, öyle diyim.

Ben, Ekim 2008'den beri evimize yaklasik 20km uzaklikta olan bu okuldayim (3. sömestr, Informatik/Computer Science/Bilgisayar mühendisligi (?); bkz: benim oglan bilgisayarci teyzesi), 20 yasindayim, bekarim, genelde neseli bir insanim ve siyah sacli, esmer, (dudak bölgesinde, hatta hemen üstünde cok büyük olmamasi sartiyla bir ben opsiyoneldir), benden olabildigince daha kisa boylu kizlardan (zor degil) hoslanirim. Neyse, uzaklastik.

Su an itibariyle mucizevi bir sekilde ilerliyorum. Yazdigim her sinavi gectim, not önemli degil, gectim iste lan. Kendime hayranlik küfürleri ediyorum asagidaki tabloyu gördükce.
Namaglup tek Sampiyon Besiktas'a meydan okurcasina adeta. Ilk dönemde 3'ün 1'ini yazmistim sadece (sinavlari kastediyorum), okula alisma fasli falan dedik. Bir de göz boyamak icin Cince kursuna yazilmistim, "koskoca bir sömestr'da sadece bir sinav yazmis" dedirtmem lan kendime. Sonra ikinci dönemde geri kalan, mühim olan ve korktugum diger 2 sinavin yani sira 3 sinavi daha gectim, üstelik fazla efor sarfetmeden (zeka-kopya karisiminin had safhaya ulasmasiyla elbette). Bilenler bilir - köpek gibi calisip "ben o kadar cok calismadim ya, korkuyorum ya sinavdan" deyip de 1 alan pezevenklerin kulaklari cinlasin - ben harbiden calis(a)madim lan. Kolpacilar sizi. Övünmek icin söylemiyorum bunlari, neden yukarida mucizevi yazdigimin aciklamasi bunlar.

O degil de, hicbir seyde gururlanmadim, ilkokulda okuldan ilk cikan kisi oldugum zaman gururlandigim kadar. Elbette ki yetenegin, disiplinli bir calismanin ve azmin bir ürünüydü bu. Bekledigim ilgiyi görememistim ama.

Sey, ilk iki sömestr'dan arta kalan 3 sinav var, tabiri caizse en babalari. Bunlarin 2'sini ske ske yazacagim ve isler yolunda giderse bu dönemden de bir tane sinavi yazarim herhalde. Özgürlük bana yaramiyor, okula pek ugramam (evde zaten bir skim yapmam), ugrarsam da takilma amacli ugrarim, insanlari bir göreyim, hal hatir sorayim diye falan. Ama dersler zorlasti be anam. Zor yani. Ah, ders demisken, ders de calismam lazim. Hem de cok. Olmuyor böyle. Ama futbol, internet, telefon, FM 2010, PES 2010, bayram, seyran derken cok doluydum be. Ocak'in sonunda (28 Ocak, 29 Ocak, 1 Subat) sinav sezonum aciliyor lakin ben hala tatil modundayim ulan. Simdiye kadar iyi gidiyordu ama önümdeki sinavlarda boruyu döseyebilirler gibi. Simdi 1 senelik dersi 1 ayda kendine ögretmesi falan var bunun, onu arastir, bunu arastir, fazla oyun oynama, nette gezme, disariya cikma vs. beceremem ben öyle isleri, stres olurum, sorumluluk yüklenemem üzerime gelmeyin aaaa.
Zaten su sinavlar bir bitsin, bir de gecersem, öyle güzel seyler olacak ki. Hapse falan düsücem sinavlar bitince. Cilgin atmayi düsünüyorum. Istanbul yaparim, Inönü yaparim, kardan adam bile yaparim lan...

Not: Nihayet "Okul" etiketim de oldu blogumda, bundan sonra okul konularinda da daha sIk dökerim icimi. Zaijian. (havam olsun, bosuna mi ögrendik Cince'yi?)

Bana Müsade Beyler

2009-12-26T03:23:00.011+01:00

2009'un ilk entry'si Sagopa'nin bir sarkisiydi, yilin sonuna geldik yine bir Sagopa sarkisini paylasiyorum. "Bir yila nasil girersen öyle devam eder" derlerdi de inanmazdim. Bana müsade beyler..

Anlayana...

farfarayla doldu ruhumun asilerini sakinlestiren müzik kutusu, nerde "play" butonu? bas da calsin!
kendi yazitlarim ignecesine kalbe batsin. kodes-kafes miraysa canim burda ciksin ahali.
öfke resitalimde dilsizdim ben, konusan gözlerimdi. mutlu sonlarin kötü baslangiclarina alisabilmeli.
hayati digerlerinden kopya cekerek yasamak budalaca. kendi yolunun insasi sart tabii ki.
cehennem asiklarla dolu, sadakatsizlerin ayaklari katedecek yolu. istemesen de katetmen gerekecek selvi boylu yokusu.
kendini her gün izleyerek göreceksin yokolusunu sen de.

yasadikca oyuna dahilim.
namussuzluk dünyasinda kabus nüfusu artmakta, saklan!
kiyametin tiyolari göz kirpmakta. insa ettiklerini yikmak icin gelecekler, bunun bilinciyle yasa.
ne yazik ki testlerinize tabi degilim. bestelerimi deste deste zulaladim. aheste yürüyen kaplumbagayim.
sen, istanbul'u bacaklarinin arasina almissin. aferin! helal olsun, isi kapmissin.
aklin kokusmus odalarda baygin, erkek düsü sapkin. kötü niyetli yaklasim, sehvet hali zipkin.
sen citirsin, en basitinden kirilirsin. dev cüsseli sehrim ac, kendini bulunca al ve kac!

bana müsade beyler, ben gider ahim kalir.
düsman beni hatirlasin, korkum yere batsin varsin.
gül bahcem yangin, küllerim avuclarimdan tassin.
son sualde don tutsun, dudaklarin kanasin!

Playboy

2009-12-21T20:10:00.003+01:00

Su Playboy amblemli tisörtler, küpeler, cakmaklar vs. (aksesuarlar iste lan) piyasadan kaldirilsin bir zahmet. Anlamiyorum, bunlari kullanan insanlarin hic mi "olm cikar sunu allasen götüme dönmüssün" diyen yakin arkadaslari yok? Bir de sanki ortamlarin yilani, her gece baska bir kizla takiliyor da Playboy tisörtü giyiyor. Playboy'un hasi, kendini reklam etmeyendir. Adamlarin ihtiyaci yok zira. Bizimkine bak ama, karsi cinse aslinda "nefes alsin yeter" mantigiyla yaklasiyor, sag eli nasir tutmus, ama playboy. Göt seni.

Bunu yazmak icin girdim evet...

Paranormal Activity

2009-12-21T01:11:00.007+01:00

Son zamanlarda sIkca film izler oldum, sinemaya gider oldum, lakin sansima izledigim filmlerin cogu tatminkar degildi. Bugün Trabzonspor-Fenerbahce macini bir arkadasin (Özgür) daveti üzerine birlikte evde izledik ve macin devre arasinda spontane bir sekilde mac sonrasi icin sinemaya gitmeye karar verdik, "macin sonucu ne olursa olsun, gidecegiz" garantisini aldim bittabi. Acip baktik internete hangi sinemada hangi saatte hangi filmlerin oynadigini ve bizim ilgimizi ceken, bize uyan 4 secenek vardi: SAW VI, Gesetz der Rache, 2012, Paranormal Activity. Bir kac gün önce bir kiz arkadasim "Paranormal Activity" filmini izlemis ve korkudan aglayacak duruma geldigini anlatmisti bana, eve zor gitmis falan. Özgür'e de anlattim bunlari ve o da haliyle benim gibi merak sardi bu filme, "hastir lan biz mi korkcaz olum ahaha" moduna girdik. Neyse, macin ikinci yarisini izledik (size de gecmis olsun kardesim) ve ciktik evden. Bir baktik, epey kar yagmis mac esnasinda, arabalarin üstü her taraf bembeyaz kar altinda. Ama olsun, tükürdügümüzü yalamicaz ya, ciktik pasalar gibi yola. Otobanda bile anca saatte 50 km hizla gidebildik, düsünün artik. Yine de tam zamaninda vardik sinemaya ve "Paranormal Activity" filmine biletimizi aldik. Ne yalan söyleyeyim, filmin ismini basliga yazarken bilete bakip da yazdim.

Yalniz bir seyi belirteyim, sinemaya gec kalsan bir dert, erken ya da zamaninda girsen bin dert. Zira yiyeceklerimizi iceceklerimizi daha film baslamadan tükettik, ohhh yarasin kocuma.
Film hakkinda pek yazacak bir sey yok, yanlis saymadiysam 4 kisi oynuyor filmde sadece. Ayni evde yasayan iki sevgili, kizin bir arkadasi ve bir medyum herif. Cinler kizin pesinde, sevgilisi kamerayla görüntülemeye basliyor her seyi belki bir seyler görürüz diye (önce ciddiye almiyor tabii, sonra da yusuf yusuf) - ki filmin tamami o sekilde cekilmis - ve giderek tuhaflasan olaylar ve kayitlar. O kadar korkulacak bir durum yoktu esasinda, filmin sonu da cok garipti acikcasi ve bir sürü soru kaliyor insanin kafasinda, hic sevmem öyle seyi. Hatta salonda isiklarin yandiginda millet birbirine bakti "bu kadar mi, bu muydu yani?" diye, 2 dakika boyunca siyah ekrana bakti herkes, acaba bir sey daha gelecek mi diye, sonra kabullenenler cikip gittiler, en son da biz ciktik. Tuhafti yani. Film beklentilermizin baya altinda kaldi ve bu filmi bana anlatan kiza nazaran ben elimi kolumu sallaya sallaya evime gittim, hicbir etkisi olmadi...

Umut

2009-12-20T05:25:00.002+01:00

Az önce izledim "Umut" filmini, sicagi sicagina yaziyorum.
Arkadas o nasil bir filmdir ya, bilhassa o son sahne (son 10 dakika) iliklerime kadar isledi yemin ederim. Canim o kadar acidi ki icim parcalandi resmen, aglamamak elde degil.

Tabii ki, elestirilecek yanlari da vardir filmin (ki daha iyi yapilmis olsaydi kalpten falan gidebilirdim) ama bence Türkiye'de yapilmis en aci, en dramatik senaryodur bu film. Sktigimin Recep Ivedik'ini milyonlarin izledigi bir millet olarak, böyle filmleri kacirmamiz cok yazik.

Fenalardayim, mutlaka izleyin...

Batan Güneş

2009-12-20T00:11:00.003+01:00

Bir yerde küçük insanların büyük gölgeleri oluşuyorsa, orada güneş batıyor demektir...

Cuma Namazı

2009-12-18T16:33:00.004+01:00

Bugün öglen uyandim, abdestimi aldim ve cuma namazini kilmak üzere babamla evden ciktim.
Sünnetini kilmadan 2 rekat farzini kilip ciktim disariya, malum niyet ve ibadet edilis sekli cok mühim dinimizde. Bazi yanlislardan arinmamiz ve kendi dogrularimizi bulmamiz gerekiyor diye düsünüyorum. Ben de daha yeni yeni Kur'an-i Kerim'in Türkce mealini okumaya basladim, zira o, bütün insanlara gönderilmis bir talimat ve tebligattir. Onu okumaktan maksat onu anlamak, idrak etmek, yasamak ve kendimize hayat kilavuzu edinmek ise; bu konuda ne kadar eksigimiz oldugunu itiraf etmeliyiz. "Gencken isimiz, yasliyken cisimiz vardi" bahanesine siginmamak adina böyle bir yol cizdim kendime, hayirlisiyla. Okudukca daha fazla bilgi sahibi olacagim insallah, zaman zaman burada da paylasirim ögrendiklerimi. Neyse, toplum icinde fazla ya da olmasi gerektigi kadar ciddiye alinmiyor dinimiz, önem verilmiyor, cogu seyler yapmis olmak icin yapiliyor. Bunu da en basitinden camii'deki (öncesi ve sonrasi dahil) muhabbetlerden anlayabiliyoruz. Babamin cikmasini beklerken disarida insanlar sohbet ediyorlardi, yeni cikanlara "Allah kabul etsin" deniliyordu. Birisi de gülerek cevap verdi, "amin de benimkisi biraz zor ya" diye. "Allah'in isine karisilmaz" dediler ve ben de "karismiyor ki, tahmin o tahmin ehehe" diye noktaladim. Bunu yorumlamak bana düsmüyor belki ama, insanlarin yapmacik yapmacik hareketleri cok itici geliyor bana. Yilda bir camii'ye ayak basan adamin imamin hemen arkasina dikilmesi gibi.

Bir de cuma namazi bahanesiyle yolun ortasina park edenler var ki, tam komedi ya. Zaten tas catlasa bir yarim saat camii'de oluyorsun, onun da bir kac dakikasi arabanin plakasini insanlara söylemekle geciyor vs. Ulan madem o kadar heveslisin namazini kilmaya, erkenden cik evinden, rahat rahat park et arabani. Gören de hicbir namazini kacirmiyor, arabasini yolun ortasina o yüzden birakti sanacak.

Dikkatimi ceken bir konu daha var, camii'de calan telefonlarin melodileri cok talihsiz oluyorlar her seferinde. Yani istesen bu kadar kötü ayarlayamazsin. Futbol marslarindan tut bagiran kadin seslerine kadar, ne ararsan var.

Yine de, her seye ragmen, Allah kabul etsin. Hayirli cumalar...

Nokta Nokta | #1

2009-12-17T02:30:00.006+01:00

Bundan sonra "Nokta Nokta" basliklari altinda sacma sapan da olsa, aklima gelen bircok seyi paylasacagim. Karmakarisik olacagi asikar, kusuruma bakmayin valla...

- Sabahlari (genelde öglen ya da aksama dogru falan oluyor ama benim uyandigim her vakit sabah benim icin, hatta evdeki gürültü yüzünden uyandigimda kalkip bizimkilere "ne bu gürültü ya sabah sabah?!" diye dayilaniyorum ve agzimin payini aliyorum her seferinde..) saatimi kurduysam eger bu sesle uyaniyorum - en azindan bir kac saniyeligine - ve artik nefret etmeye basladim bu marstan ya. Hayir, en sevdigim sarkiyi da koysam kil oluyorum abi. Günaha giriyorum uyanir uyanmaz, bir; sevdigim sarkilardan/melodilerden/marslardan soguyorum, bu da iki. Siz de her sabah küfrederek mi uyaniyorsunuz? Erken kalkmak zorunda olmadiginiz bir gün alarminizi okul/ise giderken kalktiginiz saate kurun. Sabah alarm caldiginda "aa bugün okul/is yok ki lan" diyerek geri yatarken o 1-2 dakikada adeta dünyanin en mutlu mesut insani olacaksiniz. Icinize huzur dolacak. O sirada da yastigi ters cevirmekle bu mutlulugu 2 katina cikarabilirsiniz. Sadece kizlara beni uyandirdiklari icin küfür etmem (bugüne kadar ettigimi hatirlamiyorum ama ettiysem de saglam etmisimdir hani, yok yok etmedim ya), o yüzden cok mühim olan günlerde bir kiza bir gün önceden pesin söylüyorum "yarin su su saatte beni uyandirir misin?" diye, iyi oluyor. Tabii, gercekten de sesiyle uyanmak istedigim biri olsa, daha da iyi olur. Aksi takdirde krali arasa uykumdan degerli olamaz o an. Bir de ayip olmasin diye uzatmaya calisirim konusmayi her seferinde (düsündüm de, bunun altinda da "ulan zaten sktin uykumu, konus da uyandirdigina degsin" mantigi yatiyor galiba), epey sacmalarim, uykudan uyandigimdaki sesime alisik olmayan biri de kolay kolay anlayamaz beni zaten, hey yavrum hey.

- Uzun zamandir sinirimi bozan bir sey daha var. Giyiniyorsun, hazirlaniyorsun, pantolonunu giyerken kemerin ayarini yapacaksin ama seyi hangi delige sokacagina karar veremiyorsun (baska türlü anlatamadim, napayim?). Birinde cok sIkIyor belini, karin agrisi yapiyor vs. digerinde de pantolon belinden düsüyor, pantolonu sürekli yukariya cekmekten altindaki boxer de araya kaciyor vs. Bu sorun sadece bende mi var bilmiyorum ama, cok can sIkIci bir sey, iki arada bir derede kaliyor insan.
Ha, kemer demisken. Moda midir nedir bilmem, adi nedir onu da bilmem. Kizlar karin bölgelerine son zamanlarda kemer gibi bir sey takar oldular, kazagin üstüne filan. Böyle kocaman bir sey. Cok az kizda kötü durmuyor bu olay ama kesinlikle güzel bir sey oldugunu diyemem. Sanki o kemer olmasa gögüsleri dizlerine kadar sarkacakmis gibi duruyor. Belki de pehlivan gibi olan kizimiz göbegi saklamak icin takmistir bu halterci dalgasini, ha masallah suda batmaz valla. Ben yukarida siradan bir kemerin biraz sIktIginda karin agrisi yapabileceginden bahsediyorum, bunlar masallah görünen korse misali takiliyorlar. Iyh.

- Cok sanssizim ulan su aralar. Bunu anlattigim - ekseriyetle er kisiler - insanlar "olm eherorhorehor, git bi dus al lan eheoreoehoeeor" diyor, siz demeyin. Gecen gün spontane bir sekilde insan olarak cok sevdigim ve saydigim bir kizla halisane görüsecektik, ama bulusmadan baska her seye benzedi yemin ederim. Ailesinin cok sIkI oldugundan en fazla yilda bir iki kere özel, yüz yüze ya görüsürüz ya görüsmeyiz bununla, yoksa genelde telefonlasiriz vs. Gerci bir kac hafta önce gece konusurken annesi kapida dinlemis kizi, bilinmemesi gereken seyler anlatiyordu tam da, bu ara kestik yani görüsmeyi. Bundan iki yil önce falan da babasi kizinin benimle görüstügünü ögrenmis, benim hakkimda sorusturma baslatmisti falan, oha olmustum, o zaman da görüsmemistik uzun bir süre. Yani her seferinde bir ise bulasiyoruz, bir talihsizlik söz konusu, özeti bu. Iste, gecen gün de aksam 11-12 gibiydi, kiz is yerinin bir yemegindeydi, ben de o saatte kizin yakinlarindaydim, kizin haberi yok ama. Bir mesajima sakayla karisik "gelsene buraya" falan yazdi, ben de "geldim bile" yazinca apar topar bulustuk. Daha aradan 1 dakika gecmemisti yeminle, abisi aradi bu sefer de. Diger kizlarin aksine hic yalan atmasini bilmez bu, hemen belli eder yalanini. Abisi de huylandi haliyle kizin tuhaf konusmasindan, israrla "yalniz misin sen?" diye sordu. Sonunda da "eger kulagima bir seyler gelirse, su an yalniz degilsen, bacaklarinizi kirarim..." diye noktayi koydu. Bacaklarimi kircakmismis, sanki yapboz oynuyor pezevenk =) Bir kac dakika pek konusmadik, sonra manyak gibi gülmeye basladim ben, kiz hala soktayken. "Iyi be yine, sadece bacaklarimizi kiracakmis..." diye ve daha sonra dagildik ufak ufak.

- Sinavlar yaklasiyor, kütüphane sezonu acildi. Ilk tespitimi yapayim. Cöp kutusuna basket atmaya calisirken yasanan gerginlik, günlük hayatta yasanan gerginlikler icinde tepeye oynar. Bir de ne kadar dikkat edersen ve cevrede ne kadar cok kisi varsa, ona ters orantili oluyor isabet orani.

- Sabahlamanin en kötü yani ertesi günkü bitkinlik. Hele disarida sabahladiysan ertesi günün agzina sicmis oluyorsun zaten. Yarin da ders calismak lazim, yine sabah oldu mna koim. Kalkamam lan yarin ben.

- Son olarak, tek kasini kaldirarak konusabilen kizlardan cok korkarim.

Alış-Veriş

2009-12-15T03:14:00.007+01:00

Bugün degisiklik olsun diye (artistligimi yaparim burada, yoksa yumurta kapiya dayanmisti tabii) okula ugradim. Okul demisken, yakinda okulumla ilgili bir yazi yazmayi planliyorum, du bakalim.
Neyse, 14 saat okuldaydim bugün (efendim? oha mi dedin? oha yaaaa), o süre icerisinde bir cok komik olay yasandi aslinda ama mümkün degil, aklima gelmez hicbir sey. Saadete gel artik Burak, basliktaki mevzuya geciyorum. Dersteyken bir kizdan (ismi lazim degil, bas harfinden size ne?) telefon geldi, "beni tren istasyonundan alabilir misin?" diye rica etti ve bütün iyi niyetimi toplayip ciktim dersten, kizi almaya gittim. Karni acikmis, McDonalds'a gitmek istedi hanimefendi ama benim de o derse mutlaka girmem gerektigi icin daha sonraya erteledim yemegi, "kral bir yere götürecem seni" diye söz verdim bir de, etkilemek gerekiyor illa ki, kiz milleti degil mi? Efendime söyliyim, dersten sonra kebapciya gittik önce karnimizi doyurduk sonra da alisveris yapmasi gerekiyormus, kirmadim tabii yine. Yanilmiyorsam 2 ya da 3üncü kez annem ve ablamin disinda karsi cinsten birisiyle bir markete girdim, komediydi resmen. Bir insan her seye mi yorum yapar arkadas? En sonunda kendime iki dakikalik bir saygi durusunu öngördüm, ama cok gecmeden duramadim yine. Ne olduysa bundan sonra oldu. Alisverisi baslikta "Alis-Veris" diye yazmamin nedeni benim kiza sakayla karisik bidaha onunla alis(-)veris yapmayacagimi söyledikten sonra gülerek ve ayni zamanda fesat bir sekilde "iyi tamam, alis(-)verisi bidaha burada yapmayiz, rahatlarsin sen de" diye cevap vermesiydi. Bu sekilde tarihi belli olmamakla birlikte bir kizin bana karsi niyetini bozdugunu ve pesin olarak bunu bana ilettigini, hatta ve hatta fantezisini (okulun kütüphanesinde, öhöm) bile anlattigini buraya yazi olarak düsüyorum, sevgili blog. Takip et beni, hadi kodum... =)

Hayır mı? Hayır

2009-12-14T21:27:00.008+01:00

Cok önceden baslamis oldugum bu yaziyi bitirmek simdi (okulda) nasip oluyor.

Son zamanlarda mutlu olmaktan korkar oldum, istemez oldum mutlulugu. Her mutlulugun ardindan meydan okurcasina hayal kirikligi yasatiyor insanlar bana, üzülüyorum. Hani bilsem, emin olabilsem, üzülmemek icin mutluluktan feragat ederdim galiba.

"Her serde bir hayir vardir" cümlesini kurmayan yoktur sanirim aramizda, kimisi klasiklestigi icin laf olsun diye söyler, kimileri de buna gercekten inandiklari icin söylerler. Ben bu söze gercekten inananlardanim, bu son yillarda hayatimda öyle seyler yasadim ki, hep "varmis bunda da bir hayir" dedim sonunda. Bazen olaylar öyle bir hal alir ki, "bunun neresi hayir olsun be?" dersiniz ama, sabredin...

Isyan etmemeyi ögrendim ben, az kisi bilir ama bilenler de cok iyi bilirler basimdan gecenleri. Bir yandan iyi niyetli, temiz kalpli, sevdigi icin her seyi yapacak olan, icinde hicbir kötülük barindirmayan saf bir delikanli düsünün, diger yandan da dengesiz, ne istedigini ne yaptigini bilmeyen, hayati yalanlar üzerine kurulu bir kizi. Bu kizin erkege yapabilecegi en büyük kötülükleri düsünün simdi de. Akliniza ne gelirse. Evet, bunlarin hepsini yasadim ben. Evet, bunlarin hepsini ayni kiz yasatti bana. Hic bikmadan yasatti, kalbi bir kez olsun sizlamadan, zevk alircasina yasatti. Belki de yasayabilecegim bütün kötülükleri, ihanetleri bu yasimda kisa süre icinde yasayip görmüs olmam hayatimin geri kalani icin cok güzel bir ders olmustur diyorum kendime. Hani daha ne olsun ki? Vardir bunda da bir hayir. Ya yerinde sayip hayatinda bir adim ilerleyemeyeceksin, ya da yol alip daha güclü bir sekilde ilerleyeceksin. Isyan etmek bosuna, karari herkes kendi verecektir, karar senin, karar benim...

Muamma

2009-12-11T02:31:00.006+01:00

O kadar doluyum ki, kafamda o kadar cok sey var ki, uyuyamiyorum kac zamandir.
Bu belirsizlik, bu haksizlik, bu caresizlik bitiriyor beni, hayatimda her sey muamma. Lanet olsun ya...

"Unut gitsin, seni bu kadar üzmesine niye izin veriyorsun?" diyorlar ya hani, nasil unutabilirim ki? Anilari nasil silebilirim, gecmisi nasil yok edebilirim ki?
Hani gidiyorsun ya her seferinde beni birakip, hayalini de, kokunu da, her seyini alip götür nolur, olmaz mi? Ya o sensiz sokaklar; seninle birlikte gezdigimiz o sokaklari neyleyim? O sarkilar; seninle saatlerce oturup dinledigimiz o sarkilarin her birinin hikayesi var bende, hala aklimdalar, her biri. Nasil kandirayim kendimi?
Cok zor geliyor, imkansiz geliyor sensizlik, seni unutmak.
Kiziyorum kendime bazen, hayatimda ilk defa bencil davranip mutlu olmak icin bir hedefim vardi, onu da beceremedim. Biliyor musun, beni mutlu ettigin icin degil, seni mutlu edebildigim icin mutlu olurdum ben hep.

"Burak, bugüne kadar hicbir seyi yanlis yapmadin, her seyin en iyisini yaptin, daha iyi yapabilecegin hicbir sey yoktu..." diyorsun ya simdi dalga gecer gibi, anlamak istiyorum seni.
Seni anlamak icin sen olmaya calisiyorum. Sevdigin sarkilari dinliyorum saatlerce, sevmediklerini hemen atliyorum; izledigin filmleri izliyorum, cok begendigin o sahneleri geri sarip tekrar tekrar izliyorum, hani o benim komik bulmadigim yerlerde sen cok gülüyorsun ya bazen, ben de gülüyorum artik. Sevdigin yemekleri yiyorum ben de, sevmediklerine dokunmuyorum bile, sanki ben yiyince beni de sevmeyecekmissin gibi; cayi kücük bardakta 2, büyük bardakta 3 sekerle iciyorum, kahveyi de bol sütlü, senin gibi yani.

Ama, ne yaparsam yapayim seni anlamiyorum, anlayamiyorum ve galiba anlayamayacagim...

Başarı...

2009-12-09T18:44:00.002+01:00

...nın bedelini bir dönem için ödemeyenler, başarısızlığın bedelini ömür boyu öderler...

Neşeli Hayat

2009-12-03T15:44:00.005+01:00

Sali günü yine spontane bir sekilde sinemanin yolunu tuttuk. Ablam, "Yilmaz Erdogan'in yeni bir filmi gelmis Münih'e - 'Neşeli Hayat' - onu izleyelim" deyince kiramamadim. Film hakkinda pek bir fikrim ve bilgim yoktu benim, sadece "Cok Güzel Hareketler Bunlar"daki kadronun oynadigini biliyor gibiydim. Apar topar hazirlanip ciktik evden, trafik kalabalikti ve yarim saat gec kalmistik. Neyse ki reklamlari yine baya uzun tutmuslar ve tam film baslarken biz yerlerimizi aldik. Iyi ki de erken baslamamis film, yoksa olumlu bir seyler yazabilmek icin epey kasmam gerekecekti kendimi.

Daha henüz görüntü yokken arka planda sanki tribünlerdeki üclüyü duymaya basladim ve "noluyo lan" moduna girdim. Sonra görüntünün de gelmesiyle birlikte tüylerim diken diken oldu, önce saskinliktan tam emin olamadim ama daha sonra "hassiktir lan, burasi Inönü" dedim. Yanilmiyorsam bir Gaziantepspor macindandi cekim, tam da Kapali tribünün ortasindan, tezahüratlar ve o ortam beni alip götürdü valla. Saha icerisine kadar inilmis, köse gönderinin orada takim isiniyor, ilk göze batan futbolcu da süphesiz "Fabian Ernst". Ve sonunda "Besiktas'im Oley" sesleriyle birlikte Inönü Stadi'ndan cikis. Yaklasik 5-10 dakika süren bu görüntüler tüm filme bedeldi zaten ve beni "filmin devami ne kadar kötü olursa olsun, izlemeye degdi" rahatligi sardi. Filmin konusunu merak ettim, komedi mi degil mi bilmiyordum. Degilmis pek. Daha dogrusu, ne oldugu belli degildi. Sanki siradan bir vatandasin hayatini canlandirmislar, Yilbasi ve Christmas zamani, bilindik seyler, o kadar. Filmden mühim bir mesaj falan cikaramadim ben. Ilk sahnelerin verdigi heyecanla izledim ve bitti film. Izlerken asiri bir sekilde sIkIlmis olmasam da, filmlerde önemli olan o "merak etme" faktörü hic yoktu bence.

Basini izleyin cikin, öyle bi' film...

Yüksek Sadakat

2009-11-24T03:24:00.009+01:00

Hazir blogumla ilgileniyorken 10 gün evvel gittigim konserden de bahsedeyim biraz.
"Yüksek Sadakat", hayranlik duydugum bir grup olmadigi icin fazla uzatmam herhalde, zaten uzatilacak malzeme de yok bende.

Konserden haftalar önce, benim konserden haberim bile yokken daha, Berfu - daha önceki bir yazimda da adi gecmisti bu kizin - bana "gidelim mi?" diye sormustu, ben de "neden olmasin, bakariz" demistim. Neyse zamani geldi, baktim gördüm bazi arkadaslar ve tanidiklar da gidiyorlarmis, e Berfu'yla da bir nevi anlasmistik artik, biletlerimizi aldik (19 € lan) ve bindik bir alamete.
Münih'teydi konser. Konser yerini bulmasi bir dert, oradan tekrar ayrilip Berfu'yu bir dügün salonundan almasi bir dert, dügün salonunu bulmasi yine ayri bir dert ve kizin cikmasini beklemek.. farz midir, sünnet midir arkadaslar?

Salona geri döndügümüzde 1 dakika gecmeden cikti herifler sahneye, "nereye geldik lan biz?" diye düsünmüslerdir kesin, zira pek bir kalabalik yoktu. Eger öyleyse, ben de size "siz kimsiniz ulan?" diye soruyorum. Efendime söyliyim, kafadan "Kafile" adli sarkiyi söylediler ve benim onun disinda bu gruptan bildigim bir sarki kalmisti geriye, "Belki üstümüzden bir kus gecer" (o da ucar kafamiza sicar, ehuhoreah). Pek heyecan dolu söyledikleri söylenemez, Avrupa turlarinin son duragiydi Münih, bikmislardi belli ki. Paranin hakkini vermediler yani, üzerlerinde forma olsaydi "formayi cikarin ciplak oynayin" diye bagirirdim herhalde. O tablo gözümün önüne geldi de, i ih vazgectim ben ya, bagirmazdim.
Cins cins insanlar vardi konserde, Rock'culardan ne beklediysem ben de artik. Bir avuc insan hopluyor, zipliyor, bagiriyor, cok yapmacik geldi bana bunlar. "Duman" konserinde epey kalabalik vardi mesela, cosuyordu millet, hatta ben de zaman zaman takilmistim onlara, e Besiktas Sampiyon olmustu o gün, olsun o kadar.

Velhasil kelam, 1-1.5 saat sürdü konser ve hemen ardindan da Aftershow-Party vardi, ki biz disco'ya gitmeyi düsünmüstük Berfu'yla ve ayrildik oradan. Sonra da bazi seyler girdi araya, disco isi yatmis oldu, sabaha karsi da evlerimize döndük.

Yazinin sonuna bir fotograf yakisirdi ama yok, ne yapayim? Aslinda cektirmistik bir iki tane ama bir tek onlari koymamislar nete, ne hikmetse. Ben en iyisi mi bir sarkilarini koyayim buraya...

halimi görüyorsun
bir şeyler yap o zaman
sebebim var biliyorsun
ben seni arayamam

Beren Saat

2009-11-24T02:10:00.004+01:00

Bu blogu ilk actigimda orada burada hosuma giden kizlarin / kadinlarin fotograflarini buraya koymayi düsümüyordum hic, ta ki "Aşk-ı Memnu" dizisinde (hayir izlemiyorum bu diziyi "aslinda") Bihter'i - yani gercek ismiyle Beren Saat'i - görene kadar.
Hayir, asiri bir güzelligi yok ama bana bu güne kadar yapmis olmadigim bir seyi yaptirdiysa, sirf onu görebilmek icin bu dizinin 2-3 bölümünü izlettirdiyse (tabii ki sadece onun da bulundugu sahneleri) bu kadinda kimsede olmayan bir seyler var demektir, en azindan benim gözümde öyle. Her seyiyle bambaska bir hava var bu kadinda: bakislari, konusmasi, durusu, oturusu ve daha niceleri.. (eminim bundan, sizce?)

O ne endamdir, o ne cekiciliktir arkadas...

Doktor

2009-11-09T16:35:00.005+01:00

Cok sinirliyim, desarj olmam lazim, sevgili blog.

Son yazilarimda hastaligimdan bahsetmistim, 1 ay oldu sanirim. Son zamanlarda en mühim olan sorunlarimdan birinin bu hastalik oldugu icin sirf ondan bahsetmisim, yoksa bir cok doktora gitmek icin nedenim var aslinda.
Gecen sezondan beri üst üste 2-3 antrenmana cikinca sol kasigimda feci agrilar olusuyor, yürüyemez hale geliyorum. Gecenlerde fark ettim, dislerimin birinde catlak mi delik mi ne var sanirim, ne zaman oldu nasil oldu bilmiyorum. Benimle futbol oynamis olanlar ya da beni izlemis olanlar bilirler, ikili mücadeleye girmem pek, gaza gelmedikce ya ben gecerim ya da adam gecer, o kadar. Pazar günü de macim vardi, koskoca 90 dakikada birakin üzerimin kirlenmesini, terledigimi hatirlamiyorum. Rakip farki actikca bizimkiler de cirkeflesmeye basladilar, tipik türk takimi iste. Sonra yere yatmalar, aglayip sizlamalar basladi rakipte, isin cilki cikmak üzereydi. Neden anlatiyorum bunlari? Cünkü sonra o gaza gelme eylemi gerceklesti bende, bir uzun top atildi bana, adami gectim, gole gidiyorum, kaleciyle karsi karsiyayim derken arkadan nereden geldigini bilmedigim bir lavuk pozisyonumu bozdu, topu kapti ve gidiyor. E ben bunun altinda kalir miyim? Kalmam. Kalktim, adami arkadan iterek indirdim, ayni zamanda ben de düstüm, düserken o hizla herifin topugu ceneme geldi, abowww o nasil bir acidir Allah'im...
Darbeyi yedikten hemen sonra tirstim yemin ederim, baktim kanama var mi diye, disler yerinde mi diye, sorun yoktu. Bir süre buz tuttum ceneme saha icerisinde, sonra da mac bitti zaten. Eve geldigimde cenemde bir sislik vardi, konusunca, yutunca, dislerimi sIkInca ve hatta yürüyünce bile kulaklarima kadar varan bir agrim var.
Dün sabah saat 08.30'a randevu almistim dis doktorundan ama o saatte anca kalkabildim yatagimdan ve gidemedim. Haber vermek icin aradigimda bir kac saat sonra yine olur diye düsünüyordum, cünkü 4-5 doktor ayni yerde calisiyorlar, hepsi dolu olacak degil ya?! Ama birdahaki randevuyu bugün saat 11.30'a almak istediler, kil oldum ve isim cikar diye (ki cikmadi, uyudum az önceye kadar) kabul etmedim, kaldi simdilik öyle.
Uyandigimda ise annem tutturdu "doktora git oglum" diye, epeydir öksürüyordum vs.
Yalanim yok en az 5 doktora gittik, hicbiri de kabul etmedi beni. Neymis efendim, yeni hasta kaydi yapmiyorlarmis, cok doluymus, baska bir doktora gitcekmisim, doktor izinliymis, cok beklemem gerekiyormus... Anlamiyorum ki arkadas, afedersiniz göt kadar Moosburg'da bütün doktorlar nasil dolu olur ya? Bu insanlarin isi gücü yok mu, doktorda mi yatip kalkiyorlar? Bu dis doktorunda da ayni, diger doktorlarda da ayni.
Neyse ki en son gittigim doktor saat 17.40'a randevu verdi, ona ragmen 1 saat beklettiler, derdimi anlattim ve ilac yazdi. Ha ilac demisken, annem bu sabah eczaneden almis, henüz kullanmadim, gidip iceyim bari...

Biraz dökeyim icimi dedim. Hadi gömerim.

Inanç

2009-11-08T21:30:00.004+01:00

Tarih: 27 Eylül 2009
Besiktas'in o zamana kadar tek bir galibiyeti vardi, buna bir de hükmen de olsa Ankaraspor galibiyeti eklenmisti o hafta. Böylelikle 7 hafta sonucunda 9 puanla 9uncu sirada yer alan Besiktas, Fenerbahce'nin 12, Galatasaray'in ise 10 puan gerisinde yer aliyordu. Tarafli tarafsiz hemen hemen herkeste ayni düsünce hakimdi: "Besiktas sampiyonluk yarisindan koptu."
Ben ise israrla hicbir seyin bitmedigini savunuyordum bu tabloya ragmen, inaniyordum takimima, hatta ve hatta sampiyonluk sansimizla ilgili uzun bir analiz ve degerlendirme yazmayi düsünüyordum bloga, kaynadi arada. Simdi "ben demistim" demesi kolay tabii ki ve kimse de inanmaz ama, MSN kayitlarinda bir diyaloga rastladim yukaridaki tarihten, buraya da yazmadan edemedim...

Burak: iki maglubiyetimiz mi var bizim?
Burak: kayseri gs sanirim
Burak: 1-3-2
Ömer: evt
Burak: bizim sampiyonluk icin inönüdeki derbileri kazandigimizi varsayarsak, ki her türlü öyle olmaliydi zaten, gs de iki maglubiyete ulasmis oldu bence
Burak: 10unca haftada fener her türlü EDITler
Burak: pek fark yok yani
Burak: biz o maclari alir miyiz o arada orasi mechul olabilir simdilik
Burak: neden olmasin
Ömer: yok abi
Ömer: hayal kurmaya gerek yok bence ::
Ömer: en basitinden
Ömer: 10.haftada fb gs'yi EDITlerken
Ömer: bu eses bizi yener eskisehir'de
Burak: o da inanc meselesi
Burak: ki bu takim bunlari yapar yani
Burak: kazanir
Ömer: zor
Burak: illa ki
Burak: neden olmasin diyorum simdilik
Burak: zaman gösterir
Burak: avantaja bile dönüsebilir bu durum
Burak: futbolcular kafalarinda ligi bitirdiklerini sanmiyorum, hirs yaparlar simdi biraz, o sirada bakacaklar gs falan da siciyo
Burak: seri bekliyorum

...ve dedigim gerceklesti, o gün bu gündür kayipsiz ilerliyoruz, 6 maclik bir galibiyet serisi yakaladik, üstelik Trabzon ve Eskisehir gibi zor deplasmanlari da gecmis olduk. Galatasaray'a kaldi 4 puan, Fenerbahce'ye kaldi 7 puan, ensenizdeyiz ulan!

Sira geldi Kanarya'ma...

Kanal-i-Zasyon

2009-11-07T03:05:00.005+01:00

Az önce geldim eve, hemen buraya da aklimda kalan detaylari gireyim istedim. Kisa bir yazi olsun diye basliyorum ama, ne kadar uzar orasi muallak.

Simdi efendim bir süredir hastayim ben, hatta dün gece bir kac dakikaligina öbür dünyaya transfer olmustum ama bir türlü söyle bir kac gün evde kalmayi beceremiyorum. Hos, bugün disco'yu falan sallamistim esasinda, gitmicektim bir yere. Ta ki aksam saat 8 sularinda Berfu isimli bizim okuldan bir kizdan telefon gelene kadar. Ikimizin de cani sIkIliyordu, sinema muhabbeti acildi derken Kolpacino ve Kanal-i-Zasyon'dan birine (Nefes'i kacirmazdim aslinda ama sansimiza bugün gec saatte oynamadi o film) girecektik. Kolpacino saat 22.30'da, Kanal-i-Zasyon 23.00'da baslicakti. Saat 21.20 gibi ancak tam olarak gidecegimize karar verebildik ve fazla vaktimiz kalmamisti. E ben de strese ve aceleye gelemeyen bir insan olarak "salla Kolpacino'yu, digerine girelim rahat rahat" dedim ve saat 10 gibi Berfu'yu almak üzere ciktim yola. Bu arada, ikidir bu kizin kanina giriyorum ve sevgilisinden gizli bir seyler yapmasina tesvik ediyorum, hayirlisi. Neyse, düsündügüm kadar rahat giremedik sinemaya, zira saat 11'de daha münih sokaklarinda park yeri ariyorduk (bkz. Park Cezasi).

Kaptik iki bilet, kolasiydi, patlamis misiriydi, sekeriydi, saglam bir sekilde yerlestik koltugumuza. Yalniz bir sey dikkatimi cekti, bizim film salon 7'deydi ve nedense salonu ararken her sinemaya gittigimde girmemiz gereken salondan baska her salonu buluyorum, en son da dogrusunu. Bu noktada filmde 3-4 kez tekrarlanilan bir cümleyi paylasayim: "Bir sey bir kez oluyorsa kazadir, ikinci kez oluyorsa tesadüftür, ücüncü kez oluyorsa istikrardir."
Biz oturduk ve hemen ardindan da film basladi zaten. Hastalik midir bilmiyorum ama, bu türk filmleri almanca alt yazili oluyor ve ben türkce bilmiyormus gibi her seferinde okuyacam diye cabaliyorum. En cok da küfürleri nasil almancaya ceviriyorlar diye merak ediyorum tabii. Mesela "ebeninki"yi "das von deiner Hebamme" diye cevirmisler, koptum ehoreo. "Kolay gelsin"i "Hallo" diye yazmislar dalga gecer gibi vs. vs.
Film'in kendisi cok sacmaydi. Bir kac komik sahnesi disinda pek sarmadi beni. Zaten ben evden cikarken bildigin kanalizasyon gibi yazildigini düsünüyordum filmin, böyle osurup sicmali bir seyler bekliyordum sanki.

Bir televizyon kanalinin binasinin camlarini temizleyen köylünün, Imdat (Okan Bayülgen), izledigi programlarin sacma olmalarina karsin reytinglerde hep ilk 10'a girdigini kesfeden Kanal-i calisanlari bunu firsat bilip Imdat'in fikirlerine göre yarismalar üretip rekorlar kiriyorlar. "Kim 500 milyar ister?"in formatini degistirip yanlis cevabi verenlere tokat atiliyor mesela, bu rolü üstlenen de Ahmet Cakar'di filmde. Iyi giden bir ise comak sokmak isteyenler cikiyor her filmde oldugu gibi, öyle böyle derken film de bitiyor zaten. Acikcasi ilk 15-20 dakikada komik bulmadigim sahneler vardi genelde, daha sonrasinda da gülmek icin bir yer arar oluyor insan. Uzun lafin kisasi, sinemada izlenesi bir film degil bence, öyle bir planiniz varsa eger gitmeyin derim. Yalniz, Burcin (Ceren Sekerci) adli bir hatun var, filmden daha güzel kendileri. :)

Cikista park ücretini ödedim, 2 saat 15 dakika icin 7 € verdim serefsizim. Vallahi rezalet, billahi rezalet. Demek ki neymis? Gecen günkü yazimda sonuna kadar hakliymisim...

Bir Tek Sen Eksiksin

2009-11-04T23:54:00.002+01:00

yaşlanmışsın görmeyeli
şişmanlamışsın, evlendin mi kaç kere?
senden sonrası olmadı, olmadı yok
özledim yani, aşk budur yan yolu yok (yoook)

bir tek sen eksiksin
işim, gücüm, her şeyim tamam
bir ev, bir yuva, iki de çocuğa
yok ben sensiz karışamam

his hala aynı da, yol hala ayrı mı?
güç hala onda mı? aklın mı yoksa aşkın mı?
bir ihtimal kabuğundan kaçıp göçersin
beklerim orda, aşksa bekleyiş seversin (seversin)

bir tek sen eksiksin
işim, gücüm, her şeyim tamam
bir ev, bir yuva, iki de çocuğa
yok ben sensiz karışamam

(yooooook, yooooooook)

his hala aynı da, yol hala ayrı mı?
güç hala onda mı, aklın mı yoksa aşkın mı?

aşk budur, yan yolu yok...

http://www.youtube.com/watch?v=BuvTZhwBlxk

Park Cezası

2009-11-03T02:09:00.004+01:00

Yedigim cezalarin haddi hesabi yok ama, bugün yedigime en az üzüldügüm park cezami yemis bulunuyorum, sevgili blog. Yeri geldi maddi acidan en kisir oldugum dönemlerde banka hesabimda bulunan son parayi bu denyolara (artik devlete mi, polise mi, her nereye gidiyorsa bu paralar) yatirdim ve yeri geldi paranin hesabini kitabini yapmaya bile tenezzül etmedigim zamanlarda pek tinlamadan ödedim cezami. 5 €, 15 €, 30 €, 35 € ve daha niceleri.

Münih'te arabayla park yeri bulmaniz hicbir zaman kolay olmuyor malumunuz, üstelik hafta ici ögle saatlerinde ariyorsaniz. Bugün bütün iyi niyetimi toplayip iki üc kere Hauptbahnhof'un oralari turladim kurallar dahilinde bir park yeri bulabilmek icin ama nafile. Sonra da ilk gördügüm bosluga cektim arabayi, yagmur da yagiyordu ulan. Ooo koymusum götüne kurallarin dedim icimden, sesli de demis olabilirim, hatirlamiyorum. Bir kac saat takildiktan sonra arabama döndüm, bir tebessümle park cezami sileceklerin arasindan kurtardim ve en kisa zamanda efendi gibi parami yatiririm. 5 €. Kaldi ki, orada park ettigim sürenin parasini pesin ödemis olsaydim eminim en az 5 € tutardi. Hic pisman degilim be...

Ne de güzel yagmurdan korumuslar, ne cok düsüncelisin gavurum benim...

Wolfsburg vs. Beşiktaş

2009-10-10T18:44:00.007+02:00

Macin bileti bugün elime gecti, büyük güne cok az kaldi...
Tribünde yerimi alacagim ilk Sampiyonlar Ligi macim olacak.
Besiktas taraftarina ayirilan 1300 biletin sadece 500'ünü Wolfsburg kulübü satisa sundu, birisi bir arkadasin olmak üzere iki bilet alabildim. En önemli sorun ortadan kalkti, sansli hissediyorum kendimi. Simdi sira diger sorunda: Nasil gidecegim oraya? Boru degil, yaklasik 600 km. Besiktas yönetiminin taraftarla papaz olmasiyla birlikte bütün otobüs organizasyonlari yatti, biletlerin büyük bir kisminin nerede oldugu ya da olacagi da malum. Ama arabayla, ama ucakla, ama trenle, ama otobüsle.

G E L I Y O R U Z !

Deplasmanda dersin soran olursa...

29.09.2009

2009-10-09T02:30:00.008+02:00

Sözüm ona, klavyede iyiyiz ama bu denli kitlendigim bir yazi hatirlamiyorum. Basliktaki tarihten bu yana epey günler gecti, evet ama yazamiyorum. Elim kolum bagli gibi sanki. Bogazimda haftalardir bir sey var, bir türlü gitmiyor. O gün, o gün belki de her seyi bitirdin sen...

Yasananlar anlatilmaz, hani kagida döksen roman olur, oynamaya kalksan en acikli film olur, baskasina yasatsan verem olur. Bir Allah'im bilir, bir de ben bilirim senin icin verdigim savaslari. Ugrunda vazgecilen ve katlanilanlarin karsiligi bunlar olmamaliydi. "Sen hic asik oldun mu?" sorusuna "evet" diyememenin, demek istememenin verdigi buruklugu bilir misin? Aylarini, haftalarini, günlerini ve saatlerini sevdigini görebilmek icin geri saymayi bilir misin? Ve sonunda bunca sevinc ve hevesle gecen zamandan sonra o kisiden s.ktir yemeyi bilir misin?

Hatirla, "kimse yokken sen vardin yanimda" demistin ya bana, ya simdi? Kimse yokken sen de yoksun...

Kirginlik degil de kizginlik olsaydi, bu kadar uzar miydi bilmem, ama geriye dönüsler imkansiz, yaralar da bu denli kalici olmazdi herhalde. Atayim, gömeyim diyorsun; sen gömdükce filizleniyor. Cözeyim, kabulleneyim diyorsun; yapisip, kaliyor. Kendimizden vazgecip, seni üzen – seni kiran olabilmek zor geliyor. Kötü sözlerin bile adresi hep yanlis oldu, 5 para etmez ortak gecmisimiz vardi s.kip atmaya hazir, onu da götümüz yemedi.

Ne diyeyim kara gözlüm,

kendine dikkat et diyecem de,

her zaman en dogru kararlari veren insan, bensiz mi yanlis yapacak..

Allah’a emanet...

Hay ...

2009-10-03T06:55:00.004+02:00

yaa s.ker misin sabaha mi birakirsin arkadas biktim ya! s.ksen zina, öldürsen cinayet...

Kalp Yarası

2009-09-22T04:38:00.008+02:00

http://www.youtube.com/watch?v=hqczRXEbf6M

...
şaştı iyice bende en tazesi kantarımın benliği, neyle tartayım
gidip sıyırayım gördüğüm ilk entariyi öldürene kadar aldatayım

öyle olmuyor böyle de olmuyor
sığmıyor bu benim meşrebime vesselam
bu değil anamın ben diye büyüttüğü
uymuyor adamlık hamuruma böyle intikam

ah ne zormuş sevdalanması, bir erkeğin ağlaması
seçmedim yaşadım yeri hayat diye, dibe vurdum lanet olası
şimdi arkamdan atıp tutuyorlar, karı gibi acı çekiyor diyorlar

ben oluk oluk kan kaybında, onlar adamlığı inkar zannediyorlar
soframda her gece bir erkek mavrası, sevgili çoktan suyun öte yakasında
bundan daha çok kaybedemem, şimdi sıra insan gibi acı çekme faslında

öyle olmuyor böyle de olmuyor
sığmıyor bu benim meşrebime vesselam
bu değil anamın ben diye büyüttüğü
uymuyor adamlık hamuruma böyle intikam

Intizar

2009-09-21T03:51:00.008+02:00

IN'DIR

Hodri Meydan

2009-09-12T07:26:00.001+02:00

Galatasaray ve Manchester United maclarini kaybedersek saclarimi kisa kestirecegim...

Hasret Bitti

2009-09-11T22:35:00.002+02:00

Teknik ve Taktik

2009-09-10T02:21:00.032+02:00

Türkiye vs. Bosna Hersek maciyla birlikte "futbol" moduna kelimenin tam anlamiyla girmis bulunuyorum. Kolay kolay da cikamam artik, her ne kadar Milli Takim'imiz sinirlerimizi bozmus olsa da. Cumartesi günü Galatasaray derbisi, sali günü Manchester United, sonrasinda da Kayserispor maclari. Zorlu bir maraton, heyecanla bekliyoruz.
Tabii, mac saatlerini beklemekle bitmiyor. Her firsatta "Hangi 11'le cikariz? Hangi dizilisle oynariz? Rakipte kimler oynar? Mustafa Denizli bu sefer ne yapar?" sorularina cevap ariyorum kendimce.

Ilk etapta Galatasaray maciyla ilgileniyorum tabii ki.

Iki takimin da ayni sistemle oynamasi mukayese etmeye cok müsait.
Bir yandan Barcelona gibi bir takimdan sonra Galatasaray'a 4-3-3 sistemini getiren Frank Rijkaard,
diger yandan bir cok kritik maclarda sacma tercihler yapan, ama gecen seneden beri oturmus ve 4-3-3 sistemine alismis bir kadroya sahip olan Mustafa Denizli.

Esasinda 4-3-3 sisteminde bir kac ana kural var. Bunlar, orta 3'lüde herkesin "ortasaha" olmasi, ileri 3'lüdeki forvetlerin, özellikle de kenar forvetlerinin, topsuz oyunda beklerine yakin oynamalari. O ileri 3'lünün defansina yardimini kolaylastirmak icin, savunmanin önde kurulmasi ve alan daraltilmasi vesaire...
Carkin islemesi icin bunlar mecburidir.
Lakin, 4-3-3 sistemi saha icinde devamli rotasyon icinde olan bir sistem. Top takimdayken beklerin de ofansa yardimda bulunmasiyla birlikte 2-5-3 dizilisine dönüyor, top rakipteyken de kenar forvetlerin orta sahalarina ve beklerine destek olmasiyla birlikte 4-5-1 dizilisine bürünüyor.
Velhasil, kenar forvetlerinden ziyade beklerin rolü yadsinamayacak kadar büyük bu sistemde.

Besiktas'ta takimin beyni dedigimiz, yani göbeklerde oynayan adamlar belli (Sivok-Ferrari, Ernst-Fink).
Bakiyoruz, tandemimiz ideal Serie A tandemi gibi, iyi savunmaci olmalarinin yani sira topu ayaga oynuyorlar. Ortasahamiz da Bundesliga ortasahasi. Beklerimiz de "bek" bu sene itibariyle. Sanirim en kritik tercihleri bu bölgede yapacak, Mustafa Denizli.

Sol bek'te Ibrahim Üzülmez'in ya da Ismail Köybasi'nin oynayacagi asikar. Ibrahim Üzülmez'i bilmeyen yok, anlatmaya gerek de yok. Kafasini kaldirdiginda rakip stoperin arkasindaki forvetine top indirebilecek, verkaclara girecek, cizgiye inecek "savunmaci" bulmak cok zordur. Umarim "genc ve tecrübesiz" mazeretlerinin altina siginip hem Ismail'i, hem gelecegimizi, hem de bu maci heba etmeyiz. Fatih Terim'in onu Bosna macinda kullanmasi bizim adimiza sevindirici bir olaydi, insallah Mustafa Denizli'nin de kulagina küpe olmustur.

Sag bek'te ise alternatifler daha cok, sakatlarin da yeniden takima dönmeleriyle beraber. Erhan Güven, Ekrem Dag, Ibrahim Toraman, Ibrahim Kas, Ridvan Simsek. Ibrahim Toraman'in sakatliktan yeni cikmis olmasi, Ridvan'in bugüne kadar fazla sans bulamamis olmasi oynama ihtimallerini düsürüyor. Erhan Güven, topla yumusaklik konusunda takimin en zayif halkasi. Lakin, mücadelesi, direnci, üstün kondisyonuyla bu acigini kapatiyor. Ibrahim Kas'in daha az savruk olani ve daha iyi savunma bilgisine sahip olani. Diger bek Ekrem Dag ise hücuma en cok katkida bulunan isim. Erhan'la baslayip duruma göre Ekrem'le devam etmek mantikli geliyor bana.

Orta 3'lüde iki yönlü ve direncli ortasahalar kullanmak farz. Ernst-Fink ikilisi bunu fazlasiyla yerine getiriyor. Bu 10.5 diye tabir edilen, topsuz oyunda eli belinde olmayan, ortasahada dikine oynayan adam görevini de bundan sonra ve Galatasaray macinda ilk kez Tabata üstelenecek.

Öndeki 3'lü ise en cok alternatifimizin bulundugu bölge aslinda. Kimin ne durumda olacagi okudugum kadariyla mac saatinde belli olacakmis ama, ben yine de hislerime güveneyim ve tahminde bulunayim. Ernst, Fink, Sivok, Ferrari ve Tabata'yla 5 yabanci hakkimizi kullanmis oluyoruz. Geride kalan yabancilar: Holosko, Tello, Bobo. Bobo'nun durumu digerlerine göre daha kötüymüs sanirim, Tello ancak cuma gecesi Türkiye'ye dönebilecekmis, o halde yedekte bekler diye düsünüyorum. Yani, sag forvet'te Holosko oynayacaktir.

Sol forvet icin 2 aday var: Serdar Özkan ve Yusuf Simsek.
Serdar gibi cok kosan bir adamla baslayip ikinci yarida Yusuf'u degerlendirir diye düsünüyorum.

Orta forvet'te de ya Nobre ya da Nihat forma giyecektir.

___________________________________________________

Frank Rijkaard bugüne dek takim icerisinde cesitli varyasyonlar denedigi icin, takimini tam olarak nasil bir 11'le cikaracagini bilmiyorum.

Besiktas'in aksine ne defansin göbegi ne de orta sahanin göbegi ayni kalmadi Galatasaray'da. Servet'in defanstaki yerinin garanti olmasiyla birlikte, yanindaki adam ya Emre Asik, ya Emre Güngör, ya da Gökhan Zan olacaktir (ki Milli Takim kampinda sakatlandi). Servet'in defansta agir kalmasi ve cakili oynamasi, bu sekilde ofans ve defans hattinin arasindaki mesafenin bir hayli acilmasi takim icerisindeki yardimlasmayi da epey etkiliyor. Ayaga pas yaparak defanstan cikamamasi, beklerin hücuma yardim edememesi gibi. Defansin arkasina atilan toplar da ciddi tehlike olusturuyor Galatasaray kalesinde. Sol'da Hakan Balta'nin, sag'da da Sabri'nin yerleri de garanti gibi.

Ortasaha ise Galatasaray'in en alternatifli bölgesi. Burada da sadece müthis bir cikis yapan Mustafa Sarp'in yeri kesin gibi. Orta 3'lünün birinin Elano oldugunu varsayarsak, digeri ya Baris Özbek, ya Mehmet Topal, ya da Ayhan Akman olacaktir. Benzer özelliklere sahip olan bu oyuncularin önlerine Elano'yu koymak ofansif anlamda belki güc katacaktir ama, Elano defansif olarak ne kadar etkili, orasi muallak.

Ileri 3'lü bana göre simdiden belli. Sol forvet'te Arda, sagda Keita, ortada ise Baros. Yedekte ise Baros'tan daha formda olan bir Nonda oturuyor.

___________________________________________________

---------------------- Hakan Arikan
Erhan Güven - Tomas Sivok - Matteo Ferrari - Ismail Köybasi
----------------- Michael Fink - Fabian Ernst
-------- Filip Holosko - Rodrigo Tabata - Serdar Özkan
-------------------- Nihat Kahveci

Yedekler: Rüstü Recber, Ibrahim Kas, Ridvan Simsek, Ugur Inceman, Rodrigo Tello, Yusuf Simsek, Mert Nobre

---------------------- Leo Franco
Sabri Sarioglu - Servet Cetin - Emre Asik - Hakan Balta
----------------- Mustafa Sarp - Ayhan Akman
----- Abdul Kader Keita - Elano Blumer - Arda Turan
-------------------- Milan Baros

Yedekler: Ufuk Ceylan, Ugur Ucar, Emre Güngör, Aydin Yilmaz, Shabani Nonda, Harry Kewell, Mehmet Topal

___________________________________________________

Bir tarafta defansif olarak daha güclü bir Besiktas var, diger tarafta ofansif olarak daha güclü bir Galatasaray. Daha az hata yapan takim kazanacaktir.

Rastgele Kartal'im...

Deja Vu

2009-09-09T05:07:00.011+02:00

Dün bir, bugün iki..

Dün ben sahura kalkip ise gitmek icin hazirlanirken MSN'de sabahlayan ayni kisileri gördügümde nasil derinden yaralandiysam,

bugün de yillardir ise giderken hep benim daha yatmamis olmama kizan babam aynisi bana yapti. Merdivenlerden yukari cikisi, "hadi ben yatiyom artik" deyisi vs. evlat acisi gibi koydu, sevgili blog.

Otobüs'ü de kaciririm simdi, tam olur vallahi...

Yalanmış

2009-09-07T06:56:00.004+02:00

Senin aşkın yalanmış, bana yalanmamışı lazım.